نوشته های اتوبوسی

2009-03-22T11:47:00.000-07:00

آن زمان ها توی کافه ی شلوغی کار می کردم و هر ساعت از عمرم را به قیمت نه دلار و بیست و پنج سنت

می فروختم. البته هنوز هم فکر میکنم که این سرنوشت ابدی همه کسانی که توی چمدانشان زندگی می کنند نیست.
عادت داشتم به آدم هایی که می آمدند و جای انگشتانشان را روی پیشخوان می گذاشتند( من به مدل انگشتهایسان وقتی پول می شمردند دقت می کردم).
بعضی ها هم همیشگی بودند. مثل مارتای یک شنبه ها که پیر و فرتوت بود. گل سینه های پر دار به سینه می زد. آرام مثل یک سفینه پیر وارد می شد، فرود می آمد، چای انگلیسی اش را می گرفت و روی صندلی نزدیک شیشه مستقر میشد. ساعت ها با انگشت های پیر و ناخن های لاک زده به لیوان ضربه میزد. انگار که منتظر معشوقش بود که از سی سال پیش بیاید. بعد در لحظه ای جادویی درمیرفت و فقط لیوان رژ لبی و چند پنی روی میز باقی می گذاشت(آیا در خانه سالمندان کارت می زنند؟)
و یا پیرمرد ها که چشمک زنان می گفتند:"بقیه اش انعامه" و بی وقفه از باب دیلان حرف می زدند. من وقت کار یادداشت های می نوشتم که اغلب گم می شدند. سراسیمه زیر بسته های قهوه را می گشتم و از مشتری ها نشانی کاغذ های با خط عجیب(فارسی) می پرسیدم.
ولی هیچوقت نوشته ها را پیدا نمیکردم.

بعد از کار، گاهی می رفتیم بار کوچکی از بیرون حرفی برای گفتن نداشت. از آن بارهای دور از دسترس بود که پیر مرد ها و پیر زن های از دست رفته را یاد سال های جوانی شان می انداخت. معمولا نوازنده های پیر می آمدند و میان اجراها چرت می زدند. نوازنده آهنگ های خنده داری می زد که شبیه لوکوموتیو های قدیمی بود. پیشخدمت جوانی هم بود که همیشه سرسری نوشیدنی های اشتباه به مردم می داد. از آن آدم های همیشه عصبانی بود چاره یی جز پر کلاغی کردن موهایشان ندارند.
همیشه توی فکر یادداشت های گم شده ام بودم.
خوب یادم هست. شبی توی بار از دست رفته ها نشسته بودم. از آن شب های پر اغراق بود(پاییز هم بود).
توی فکر یادداشت ها بودم که پیشخدمت به طرف میزم آمد. کیک هویجی توی بشقاب دست اش بود . با کیک هویج جذاب تر به نظرمی رسید.
نزدیک میزم که شد کیک هویج را جلویم گذاشت. از توی پیشبنداش دسته ای کاغذ با خطوط عجیب در آورد.
شمرده گفت:" اینارو یکی داده به من که بهت بدم. کیک هویج هم از طرف اونه" و رفت.
یادداشت های خودم بود.
از آن شب های پر اغراق بود. دم در نوازنده تلو تلو خوران گفت: " دختر جون سخت نگیر. زندگی ارزش این حرفارو نداره". مست بود و داشت می رفت که به لوکوموتیو قدیمی اش برسد.

خوب یادم هست. احساس می کردم که یک ساکسیفونیست طاسم با چشم های همیشه نگران که بجای اینکه به فکر نون خامه ای و ساز زدن باشد به فکر خرید دستمال توالت و اجاره خونه است.

2008-12-19T20:57:00.000-08:00

ونکوور. آمستردام. تهران ام.

ریدیو هد باب دیلان

2008-11-21T15:26:00.000-08:00

این را برای همه کسانی می نویسم که تلفنی، ایمیلی، نامه ایی و یا در گوشی پرسیدند که کنسرت سه ماه پیش ردیوهد چطور بود. کنسرت ریدوهد حتی برای کسانی که همیشه روی زمین زندگی می کنند(نه مثل من که همیشه توی مرز رویا و واقیعت اند) جادویی و فراموش نشدنی بود. البته فکر می کنم برای من تصور اینکه همه مردان قد بلند ونکوور توی استادیوم جمع شده بودند عصبانی کننده بود ولی وقتی تام یورک شروع به خواندن همه چیز عزیز شد. هزاز هزار نفر آدم با هم می خواندند "کارما پلیس...." . باران شدیدی می آمد و وقتی تام می خواند" ...Rain down, rain down " همه چیز غیر واقعی و رویایی بود.

***

امسال کادوی تولد از طرف آیت و بابک کنسرت باب دیلان گرفتم! پیرمرد شبیه اسطوره ها دو ساعت و نیم زد و خواند و هیچ حرفی نزد و رفت. نوازنده ها کت و شلوار طوسی و کلاه شاپوی مشکی داشتند و همگی از سی سال پیش روی سن آمده بودند. ما از صدای ساز دهنی باب دیلان و پیر مرد و پیر زن هایی که روی صندلی شان بند نمی شدند هیجان زده شده بودیم. آخر شب، دم در منتظر معجزه، لیموزین سی سال پیش ماندیم ولی نگهبان گفت آقای دیلان مدت هاست رفته اند.

علی کوچیکه

2008-07-18T17:36:00.000-07:00

...

انگار میگفت یک دو سه

نپریدی ؟ هه هه هه

من توی اون تاریکیای ته آبم بخدا

حرفمو باور کن علی

ماهی خوابم بخدا

دادم تمام سرسرا رو آب و جارو بکنن

پرده های مرواری رو این رو و آن رو بکنن

به نوکران با وفام سپردم کجاوه بلورمم آوردم

سه چار تا منزل که از اینجا دور بشیم

به سبزه زارای همیشه سبز دریا می رسیم

به گله های کف که چوپون ندارن

به دالونای نور که پایون ندارن

به قصرای صدف که پایون ندارن

...

آفتاب

2008-05-20T00:14:00.000-07:00

همیشه همینطور است. ابرهای سیاه آسمان را می گیرند. روزها بی وقفه باران می بارد. همه بدبختی های ناگزیر در عرض چند هفته به سراغ آدم می آیند. من اینجور وقت ها تبدیل به یک رادیوی پیر می شوم که هیچ برنامه ای پخش نمی کند(گرچه امواج را دریافت می کند). قصه های کوتاهی می نویسم که هیچ چیز شگفت انگیزی ندارند و اغلب عمر کوتاهی دارند( روی دستمال کاغذی توی جیب شلوار هایم توی لباس شویی آب بندی می شوند). ماه ها می گذرد. در و دیوار اینجا را سکوت می گیرد و مجبور می شوم نصف شب با صورتی از شرم سرخ، پاورچین به اینجا بیایم و بابت تاخیرهایم معذرت خواهی کنم.
****
امروز بعد ازماه ها، آفتاب، شهر رابرداشته بود(خیلی ها این شهر را فقط با آفتاب دوست دارند). مردم با نوشیدنی های عجیب و عینک های پهن توی ساحل قدم می زدند. سگ ها با زبان دراز سرشان را از پنجره ماشین ها بیرون گذاشته بودند. نوازنده های آماتور توی ساحل فلوت و گیتار می زدند. شعبده بازی توی ساحل توی حلقه ای از آدم های خندان و حیرت زده خودش را بجای یک اژده ها جا زده بود. مردم توی لباس های تابستانی خوشبخت خوشبخت به نظر می رسیدند. دم غروب همه چیز رویایی و بی نظیر شده بود(اقیانوس را جیوه برداشته بود و ماه داشت توی آب می افتاد). شب گروه گروه آدم شمع به دست به یاد زلزله زدگان چینی هزار هزار شمع روشن توی ماسه ها فرو کرده بودند. چراغانی رفته ها هیچ غمگین نبود و مردم دسته دسته خوشان را به ساحل و ته مانده های آفتاب می رساندند...

غمگین

2008-03-31T23:07:00.000-07:00

حتی نمی توانم نامه بنویسم. غمگین و بیقرار ام. بعد از روزها باران بی وقفه آفتاب زده ولی هیچ گرم نمی کند(مثل امید). لحن تاریک ام را ببخشید ولی من و یک نیمکت و یه زمین خالی بازی بچه ها وصله ناجور این روز آفتابی و مردمان شادیم. گاهی واقعیت مثل بخاری های قدیمی نشت دار کلاس های مناطق محروم است.

شکوفه و آفتاب

2008-02-23T18:21:00.000-08:00

زندگی من به جز در مخفیگاه ساحلی ام(و شما می دانید چقدر شاکرم که این شهر یک شهر ساحلی است) توی لحظات کوتاهی توی کافه کوچکی نزدیک خانه ام خلاصه می شد که به طرز اعجاب انگیزی هیچ غمگین نبود.
گاهی یکشنبه شب ها خواننده های جوان امیدوار می آمدند روی سن محقر و آهنگ های شاد می زدنند(همیشه دوست داشته ام خواننده ها پا برهنه روی صحنه بیایند). با اینکه از میخواره ها بیزارم ولی گاهی ساعت ها آنجا می ماندم و با میخواره ها گپ می زدم. من از میخواره ها ایده نمی گیرم ولی شما می دانید که نسل بشر همیشه نسبت به بعضی کلمه ها و جمله ها حساس بوده. چند بار مجبور شدم خودم را تند به دستشویی برسانم، باید تند تند کلمه های بی دلیل را پشت دستمال می نوشتم و به سمت پیشخوان بار با جیب های پر از دستمال کاغذی بر می گشتم. همه به این منظره خنده دار عادت کرده بودند.

صاحب کافه مرد موقر و خوش مشربی بود که می دانست وقتی خواننده های جوان خسته و مست بساطشان را جمع کردنند و رفتند برای بازماندگان چه آهنگی بگذارد. خودم دیدم که چند بار " آبجو گرم و زنان سرد" تام ویتز را گذاشت. من همیشه تا آخر می ماندم و بعد سوار آخرین اتوبوسی که همیشه تو خیالم شعله ور به مقصد میرسید(از بوی الکل پر بود) در حالیکه صدای "تام" توی گوشم بود به اتاق اجاره ای ام بر می گشتم.
یادم هست، یکی از آن شب هایی که ستاره آسمان را برداشته بود و هیچکش حواسش نبود، منتظر اتوبوس مشتعل خودم بودم و هیچ صدایی هم توی گوشم نبود(حتما تام ویتز خسته به پشت صحنه پناه برده بود). داشتم با کاغذی که یکی از میخواره ها کنار لیوانم گذاشته بود وتاکید کرده بود که توی جیبم بگذارم بازی می کردم که اتوبوس رسید. راننده سر تکان داد که:" تاخیر بخاطر پلیس بود. یکی خودشو از رو پل پرت کرده بود پایین". می خواستم کاغذ را از جیبم بیرون بیاورم و بخوانمش ولی جرات نمی کردم. گاهی وقت ها اینجوری می شود. می خواستم بدوم یا توی یک ساز بادی بدمم. من هیچوقت یک ساز بادی نداشته ام، وسط راه پیدا شدم. تا خانه دویدم. دم در یادداشت را از جیبم در آوردم. توی روشنایی یک لامپ تنگستن چینی یادداشت را خواندم. از میان جمله هایی که توی کاغذ بود یک جمله بود که دوست دارم اینجا بنویسم:" ... من سال هاست می خواهم داستان زندگیمو بنویسم ولی هر بار که دست به کار شدم خورشید رفته است..."

به رد لیوان های روی پیشخوان فکر می کردم . اگر می شد کمی آفتاب و شکوفه را توی نامه گذاشت و پست کرد چقدر از مشکلات بشر حل می شد.

کافه رادیو

2008-02-16T18:03:00.000-08:00

کافه رادیو بشنوید

www.caferadio.ca

2007-12-18T21:23:00.000-08:00

آگهی

پایه های سوسیس بندری کارگر جنوبی زیر پل عابر بی زحمت یه ایمیل بزنن به: sara.mem@gmail.com

حالا اگه آفتابی بود، یا جای خاصی رو می شناسین می تونیم بعدش بریم آب هویج بستنی یا آب زرشک بزنیم تو رگ(تر جیحا حوالی بازار یا کویتی آ!)

***

تهران. اینجا هنوز برگ روی درخت مانده. خورشید می تابد.

خونه

2007-12-03T12:19:00.000-08:00

کف دست هایم عرق کرده. پشت پلکم از گرما می سوزد.موهایم را بسته ام ولی هیچ حواسم نیست. دوست دارم این صفحه را پر کلمه کنم ولی نمی توانم. آقای پست چی همین الان آمد، دل توی دلم نبود. بسته را سریع به دستم داد(و از حماقت آمریکایی ها در آدرس نوشتن گلایه داشت) امضا را گرفت و زود غیب شد. من با یک پاسپورت در دست و دلم که از شادی داشت چکه چکه آب می شد و روی پادری می ریخت توی قاب در مانده بودم...

همه اینها را نوشتم که بتوانم ساده بنویسم: داااارم میام ایران! و خیلی خیلی خیلی زیاد خوشحالم.

2007-10-12T00:50:00.000-07:00

چهار ماه و شانزده روز پیش بود. آگهی داده بودند برای کمک به نگهداری خانم اسمیت. تو آگهی ننوشته بود کمک، نوشته بودند" کار نیمه وقت برای دانشجویان". بعد ها فهمیدم که این جور آگهی ها را باید به فارسی ترجمه کرد: همدم پاره وقت سالخوردگان. روز مصاحبه لباس صورتی خنده داری تنم کردم و با صدای رسا گفتم :" من سارا هستم" و سه کلمه را طوری گفتم که انگار یک جعبه پر سرگرمی ها و دلخوشی های یک پیر زن از کار افتاده را معرفی می کنم. خانم اسمیت، هنوز حلقه به انگشت داشت(گرچه اسم همسرش را که نمی دانم چند سال پیش مرده بود به خاطر نداشت)و بسیار تنها بود. باید همه روزنامه های مجانی(اینجا به طرز عجیبی پر از روزنامه های کاملا معمولی ولی مجانی است) را برایش می خواندم. خانم اسمیت گاهی نیمه شب ها از خواب می پرید. همیشه همینطور بود، از خواب می پرید و مثل رادیو ترانزیستوری های قدیمی چیز های درهمی می گفت. یکبار اما قسمتی از حرف هایش را فهمیدم:" همیشه همینطوره! وایسا لبخند بزن. میان بهت می گن که آیا می تونن یه نوشیدنی مهمونت کنن یا نه..." احتمالا به یاد یکی از معشوق های قدیمی اش داشت درس هایی به من می داد. ولی همیشه وقتی از خواب می پرید اول یک بند از توانایی عجیبش در پرواز کردن حرف می زد، و بعد مثل یک گلوله آتشین از اینکه مردم توانایی پروازش را به حساب اختلال حواسش می گذارند شکایت می کرد و حتی چند بار آرام اشک ریخت. همیشه با سرسختی از من می خواست که بال های روی شانه اش را جدی بگیرم، من هیچوقت نه نمی گفتم( گرچه فکر می کردم تنها یک بال های بزرگ سفید قوی توانایی بلند کردن چنین وزنی را دارد).
در ونکوور روزهایی که آفتاب می بارد باید از خانه بیرون زد و خاطرات سی روز باران بی وقفه و چتر های مرده(من خودم دو چتر علیل دارم) فراموش کرد. روز های آفتابی خانم اسمیت لب های باریک اش را نارنجی می کرد و روی صندلی چر خ دارش لبخند زنان منتظر می ماند تا برویم و چند تا پیچ تند را رد کنیم و به ساحل برسیم. چند بار توی پیچ سرپایینی خواستم روی لبه پشتی ویلچر بایستم و راه طولانی سرپایینی را به قدرت چرخ های صندلی خانم اسمیت در حالییکه دست هایش را توی هوا باز گذاشته بود و از هیجان کلمات عجیب می گفت طی کنم(هنوز هم عقیده دارم هیجان برای پیر زن های پرنده خوب است) ولی هیجان ویلچر سواری به از دست دادن شغلم نمی ارزید. همیشه خیلی منطقی تا ساحل آهسته می رفتیم و در پناه یکی از آن درخت های تنومند می نشستیم. خانم اسمیت به مرز دریا و آسمان خیره می ماند(نمی دانم به چه فکر می کرد). من به کتاب های ارزان قیمت و سخت بودن راه برگشت و گاهی موجودات عجیب بی دلیل فکر می کردم. بعد می رفتیم به سمت خیابان بزرگی که اسمش را گذاشته بودم رسم بی وفایی. آنجا ایستگاه آخر اتوبوس بود و هر کی که تو اتوبوس بود خواسته و نخواسته باید پیاده می شد.
داستان من و خانم اسمیت خیلی عجیب نبود. او رفت،مثل همه رفته ها که بی خبر یکهو می روند و فقط راز باقی می گذارند. چهار ماه و شانزده روز بعد،پیرز ن را سپیده نزده،نیمه جان درست دم ساحل(نزدیک خیابان رسم بی وفایی) روی صندلی چرخدار و با لب های نارنجی و پیراهن گیپور دار پیدا کرده بودند. من آن هفته توی مرخصی بودم(و این یعنی هیچ کس دیگری برای بیرون بردن خانم اسمیت نبود). او رفته بود و بستگان دور و پلیس را با این سوال که چطور نیمه شب، تک و تنها به ساحل رسیده بود تنها گذاشته بود. تنها عکسی که از خانم اسمیت داشتم را چسبنده ام اینجا. مال سال ها قبل از زمین گیر شدنش است. عکس را بزرگ کردم به امید پیدا کردن بال یا اثری از بال. چیزی پیدا نکردم ولی شما می دانید که به یک پیرزن سنگین که آرام اشک می ریزد و با سرسختی فقط تصدیق حرف هایش را می خواهد، نه نمی توان گفت.

خونه ساکت

2007-09-17T22:34:00.000-07:00

همیشه همینطور است، می روند. حتی شخصیت های داستان که من خدایشان هستم. بی خبر می روند و یا بی دلیل ناتمام می مانند. من نویسنده نیستم ولی نویسنده ای زیادی را دیده ام که از مخلوقاتشان حساب می برند، از نافرمانی موجودات خلق شده کلمه ای می ترسند. من از هیچکدامشان نمی ترسم ولی از بی برنامگی و بی دلیل معلق ماندشان کلافه ام. نه مثل مرده ها زنده اند و نه مثل زنده ها مرده. تمام نمی شوند و گاهی ماه ها می مانند(چتد تایی شان توی سر رسید داستان ها که با خودم از ایران آوردم چهار سال مانده اند). می خواهم از بلندی پرتابشان کنم، ببوسمشان و خداحافظی کنم، یا درگیر یک موقیعت نامتعارف احساسی گریزی به سفر بفرستمشان و یا نیمه تمام به سبک خیلی ها برای شما بگذارمشان. من را با جمله های ناقص تنها می گذارند. مشکل آدم های توی داستان این است که حتی با کلمه های زیبا گول نمی خورند. بله، بخاطر همین گاهی در و دیوار اینجا را سکوت می گیرد.

***

شما اگه بخواین نمره بدین به راننده های ترمینال، بیست ماله خانم گلابه.

ناف

2007-07-27T02:44:00.000-07:00

من در یک مسافر خانه ساحلی کار می کنم. یک ساختمان بسیار قدیمی که بعد از جنگ جهانی اول به عنوان سربازخانه کنار ساحل ساخته شده. در محل کارم زن روس سنگینی است با عینکی دو شیشه به نام ارینا. ارینا در روسیه صاحب هتل و مسافر خانه های شیکی بوده و اینجا بیشتر از شش ساعت در روز را در اتاقی داغ ، پر ماشین لباسشویی های دیوانه می گذارند و شب ها خواب بالش های پرنده می بیند(خودش می گفت هر روز تعداد زیادی بالش گم می شوند و توی اتاق های نامعلوم مسافر خانه پیدا می شوند). او حتی با من روسی حرف می زند(خوب آدمیزاد با امید زنده است). ارینا دور ناف اش* یک دایره بخیه ایی دارد. امروز لباسش را بالا زد و ناف اش را به ما نشان داد. من نمی دانم او نافش را به ما نشان داد تا جای بخیه های عمل ماه پیشش را ببینیم یا گردی نافش را ببینیم. هرچه بود ما همه لبخند می زدیم و او داشت فکر می کرد شاید بهتر است از مدیر بخواهد یکی از آن ماشین لباسشویی های قدیمی که خیلی بی قراری می کنند را با یکی از این جدید های تو دار عوض کند.

* "اگر آدم ها بجای خیره شدن یه چشم یکدیگر یه ناف های همدیگرنگاه می کردند، همیشه راه بهتری برای حل اختلاف های خود پیدا می کردند. زیرا بر خلاف چشم ها ، اثری از عشق یا نفرت در ناف آدم ها یافت نمی شود. ناف آدم دکمه ای است که آسوده روی شکم جای گرفته و فیلسوفانه لبخند می زند."

پرده جهنم. ریونوسکه آکتاگاوا. جلال بایرام.

* پ.ن : کتاب از فی فی.

کافه بلوارد

2007-07-12T13:03:00.000-07:00

این نوشته قدیمی است. اتوبوس پنچر نیست. ولی اتوبوس را حتی با نوشته های قدیمی عزیز می توان هل داد.
***
حقیقت این است که من دیگر دشمن خونی کافه نشینی نیستم. پیشنهای امروز من کافه بلوارد است. چند روز پیش توی یکی از همان بعد از ظهر های معمولی وارد کافه ایی شدم که پر دانشجو های خسته با کتاب های قطور و نوشیدنی های خوشمزه . پشت پیشخوان دو لبخند واقعی بود.
کافه چی که مهندس جوانی بود خندان یک مشت دانه قهوه روی کاغذ سفیدی که جلوی رویم خالی مانده بود ریخت و غیب شد(سفیدی کاغذ را گرفت و خیالم راحت شد). کافه فضای سفید و بازی داشت با میز های کوچک قهوه ایی و صندلی های سفید و یک لوکوموتیو بزرگ سیاه عجیب. مشتری ها می آمدند فنجان های خوشمزه در حال لبریز شدنشان را با احتیاط به سمت میز خودشان می بردند. از آن روز های بارانی بود که دانشگاه پر چتر های مرده می شد. ولی توی کافه صدای آشنای خواننده ای بود که به زبان ما می خواند" گفتا من آن ترنجم کن در جهان نگنجم...." بله به زبان ما می خواند(گرچه من دیگر از وقتی همه دوستش دارند دیگر زیاد دوستش ندارم!). شادیم را نمی شد پنهان کنم. توی کافه نه اثری از سیاوش قمیشی نه اثری از نور های عجیب غریب آبی و بنفش و دود های پراکنده و نه عشاق بی پناه بود. من و دوست جاپونی ام و کافه چی مهربان و آدم های دیگری بودند. دوست جاپونی ام در کمال تعجب موسیقی را دوست داشت ولی فقط ما بودیک که وقتی می شنیدیم" گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد..." نه میان کتاب ها ، نه میان نوشیدنی های عزیز نه میان هزار هزار درس نخوانده که توی مخلوط عجیبی از لذت و دلتنگی غرق می شدیم. می شد سال ها نشست و برای شکل های کفی شیر داستان نوشت یا برای همه موجودات بی دلیل خانواده ساخت. کافه چی خندان مدام لیوان های فلزی را بالا می انداخت . کلمه های قشنگ را پشت دستمال کاغذی نوشتم و پنهان کردم.
انگار تکه عجیبی از چیزی که نمی دانم چه بود را توی چمدان هایمان گذاشته بودیم و درست اینطرف دنیا بعد از مدت ها هنوز زنده مانده بود.آنقدر که توی روزی باررانی برایمان می خواند.
شبا که کافه خالی می شد و دیوارا تو سکوت آروم می موندن رفته ها می اومدن به زبون خودشون کاراشونو واسه هم می خوندن، شاید هنرشو نو پخش می کردن و روزا آدما می اومدن نوشیدنی های عزیز بنوشن و تکه های چمدونای مسافرا رو دید بزنن و رویا ببافن.

2007-07-05T00:28:00.000-07:00

غمگین ام.

خسته

2007-07-02T23:59:00.000-07:00

خسته ام. بیشتر اوقات توی اتوبوس بجای نوشتن خوابم میبرد(بله بله اتوبوس جای چرت زدن نیست). دروغ چرا گاهی به"اندوه پوش ها" هم فکر می کنم. بعضی آدم ها اندوهشان را با کار می پوشانند، بعضی ها با مایعات عجیب، گروهی با نوشتن , ...

2007-05-16T21:52:00.000-07:00

فستیوال بچه ها بی نظیر بود. من از ماه ها قبل به دنبال موقعیتی بودم که هفت روز تمام توی حلقه های آب صابونی بدمم و حباب بسازم و محو تماشای هیکل های نیم متری شوم که حباب ها را منفجر می کنند، ولی انگار دستگاه حباب ساز برقی آورده بودند که بی وقفه حباب های درشت می ساخت! خانم رییس که موجود کوچک و ظریفی شبیه لنگه گوشواره های نقره گم شده بود مرا مسئول بخش اشیا و کودکان گمشده و پیدا شده کرد. باید می رفتم اطراف پارکینگ کالسکه ها(منطقه بزرگی بود پر وسایل نقلیه چهار چرخ رنگی ) بچه های گمشده ی گریان را بر می گرداندم، همه تلاشم را کردم ولی در چند مورد گمشده ها فریاد می کشیدند که هیچوقت خانواده شان را پیدا نخواهند کرد!کنار چادر شماره سه یک گروه بند باز مشغول تمرین بودند و بعد از آن قرار بود گروهی از آفریقا برای بچه ها شعر های اجدادی شان را بخوانند. بعد از آن هم مردی قرار بود با دست هایش سر گذشت مردمان دهکده کوچکی در تایلند را تعریف کند. محبوب ترین چادر، چادر بادبادک سازی بود. مدت زیادی نگذشت که چادر پر دست های کوچک خلاق شود و بعد آسمان محوطه سبز کنار ساحل پر شد از بادبادک های رنگی که هر کدام داستان خودشان را با آسمان برده بودند. لولا نیامده بود. لولا دوستم است که می تواند دراز شود، خودم عکسش را دیدم که توی فستیوال روح های سرگردان صورتش را سفید کرده بود و با پاهای دو متری دنبال بچه ها می کرد(فقط می تواند بچه ها را بترساند) چون این جشن قرار بود مخلوطی از صدای خنده و پشمک و شیشه های شیر گمشده و قهقهه و عینک های آفتابی رنگی ده سانتی و خوشحالی دل باشد لولا برای ترساندن بچه ها نیامد. ولی سه تا از دوست های سه متری لولا که یکی کابوی غمگین و یکی خانم گربه ای گیج و یکی هم یک فالگیر چشم آبی مثلا هندی بودند آمده بودند. این سه موجود دراز با قدم های بلند بین چادر ها رفت و آمد می کردند و بچه ها را بلند می کردند و نیم متر آنورتر به زمین می گذاشتن و بلندی قدشان را توی هاله ای از ابهام می گذاشتند و لبخند زنان به سمت شکار بعدی می رفتند(خودم دیدم بچه ها تا وقتی کابوی غمگین پشت چادر ناپدید شد مبهوت و متعجب خیره مانده بودند). در کل سی وچهار کلاه، بیست و نه شیشه شیر، یک کتاب جامع پر از عکس های اسپایدر من، دو عدد ساعت میکی موس، چهل و هشت ژاکت ، یک عدد چرخ کالسکه، یک لنگه کفش هفت سانتی صورتی(صاحب کفش دختر خانم محترم چهار ساله ای بود که عصر با لنگه دیگر لنگان لنگان به سمت چادر ما آمد و گفت بعد از شب زود خوابیدن، با یک کفش راه رفتن سخت ترین کار دنیاست)، سی و سه عینک افتابی، یک دایناسور خمیری و یازده باربی از قبل آرایش شده و چهل و یک(یا دو؟) خرس و پلنگ و موش و ...پارچه ای(یک باغ وحش کامل) و کلی مخلفات و ملزومات و دیگر جمع شد.

بعد از ظهر که جشن تمام شد ، توی چادر گریم ، کابوی دراز داشت پاهایش را کوتاه می کرد. لبخند زد، " حقیقت رو فهمیدن" بعد تعریف کرد که وقتی تشنه بوده و می خواسته از یکی از شیر های پارک آب بخورد، خم شده و یک کارآگاه هفتاد و پنج سانتی پاهای چوبی اش را دیده. روز اول جشن تمام شده بود، بچه ها رفته بودند و محوطه خالی شبیه جزیره های خالی از سکنه بد آب و هوا شده بود. دستگاه های حباب ساز را از برق نکشیده بودند و هنوز هزار هزار حباب توی هوا بود. دست گذاشتم روی شانه اش، دقیق نمی دانستم چه بگویم، به اتاق اشیا گمشده فکر می کردم. گفتم:" آن ها هنوز تو را دوست دارند"

آگهی

2007-04-22T00:36:00.000-07:00

آگهی

این خانه اجاره داده می شود.

همین روز ها باید دوچرخه سبز لجنی ام را (که با هیچ کدام از آن دوچرخه های صورتی براق طناز ویترینی عوضش نمی کنم) از توی انباری بیرون بیاورم و دستی به سرورویش بکشم و رکاب بزنم تا کتابخانه ببینم چیزی پیدا می کنم یا نه.

هشت ماه است که چیزی نخوانده ام. مدت هاست که فکر می کنم باید اسباب کشی کنم. بله فکر می کنم اینجا را باید برای مدتی کرایه دهم. من از آن صاحبخانه های وسواسی و متلاشی شده نیستم ولی به من حق بدهید که در مورد مستاجر احتمالی دقت کنم. مستاجر ایده آل می تواند به دیوار این خانه میخ بکوبد. می تواند بلند بلند بخندد یا زیر دوش گریه کند ولی باید از مهمان های عزیز من همانطور که من پذیرایی می کردم پذیرایی کند،" مهمان حبیب خداست". باید بداند که چه وقت دست هایش را باز کند و به جزییات توجه کند و چیز های مهم را جدی نگیرد. من خودم دستگاه پخش نداشتم ولی در و دیوار را نباید توی سکوت ول کرد. چیز های بسیار مهم دیگری هم هستند. همه را حتما روی کاغذ پنج در پنجی که پشت شیشه کثیف بنگاه معاملات مسکن می چسبانم مو به مو و ریز می نویسم.

*پ.ن: با آقای املاک دار که حرف زدم گفت وضع رهن و اجاره خراب است. اصرار کردم که آگهی را پشت شیشه نگه دارد. املاک دار پیر مثل ترانه های قدیمی که سکوت می آورند هیچ نگفت. هنوز هم اینجا را اجاره می دهم. قرار شد آگهی آنقدر پشت شیشه بماند تا شاید روزی آگهی چشم عابری را بگیرد.

نوروز

2007-03-20T14:19:00.000-07:00

سال نو مبارک.

فیتز

2007-03-11T13:38:00.000-07:00

اینجا را شاید باید چهل تکه می دوختم به همه آن خبر هایی که شنیدید...
اولین بار که دیدمش یک لبخند کج ولی واقعی را حمل می کرد. چند بار که خندید و خنداند فهمیدم شادی را خام خام می خورد. فیتز، فیتز عزیز.
فیتز علف و الکل و ... رو امتحان کرده و همه را کنار گذاشته و به یک جوراب رو آورده. او بجای اینکه همه غم هایش را توی مایع های عجیب غرق کند برای یک جوراب سبز لجنی ترحم آور دوست داشتنی با دو چشم تیله ای ناقص درد و دل می کند. عکس جوراب ترحم انگیزش را برایم فرستاده و اول می خواستم بچسبانمش اینجا تا شما هم با او آشنا شوید ولی همه خوب می دانند که باید نسبت به جوراب ها آن هم با ابن درجه رقت، لطیف باشیم(شاید ناراحت شود که بی اجازه عکسش را به اینجا کوبیدم)
فیتز حتی یک فولکس واگن قدیمی دراز دارد، یک انباری متحرک پر وسایل و چیز های محشر عجیب (حدس می زنم با فولکسش به سفر می رود و دل آدم ها را شاد می کند، همانطور که بعضی آخر هفته ها یه غریبه ها بغل مجانی می دهد). توی انباری متحرکش لباس و لوازم شعبده بازی و دستگاه حباب ساز و وسایل بند بازی و امکانات خنداندن ریخته. چند تا عروسک خیمه شب بازی که همیشه لبخند می زنند و با دست و پا های مچاله شده گوشه عزلت می گیرند تا نوبت بازی کردنشان بشود هم هست. هیچکس نمی داند و حتی حدس هم نمی زند، من جادوگر نیستم ولی می دانم . شاید تو ی یکی از همین غروب های مرطوب مردد باشد، همین هایی که کم نیستند، تویشان مرغ های ماهی خوار برای تکه پیتزا جلوی دانشجوهای گرسنه طلبکار می ایستند تا سیر شوند، یکی از همین لحظه های معمولی. فیتز و فولکس واگن و همه قصه های گفته و نگفته اش غیب می شوند، شاید پرواز می کنند(آه بله می دانم، این پرواز دادن کلیشه ی قدیمی است ولی همیشه همینطور است) اصلا نه. بهار در راه است. فیتز و فولکس واگن و جوراب سبز لجنی اش توی یکی از همین غروب های مرطوب و مردد بهار غیب می شوند(شاید بخاطر گرد گل ها).
روی نیمکتی توی راه درازی از ساختمان های دانشگاه نشسته ام. پرچم سفید و قرمز کشوری که بهش تعلق ندارم روی مرز آب و هوا می رقصد. دوست دارم فکر کنم که فیتز به دنبال رسالتش می رود و خدا را چه دیدی شاید بجای آوگاندا یا دارفور یا چاد توی کشور من فرود بیاید. یادم می آید آن روز که کلاه رنگی بسر داشت گفته بودم مردم کشور من شاد نیستند.

تولد خواهر

2007-02-24T23:16:00.000-08:00

برای تبریک تولد به کلمه های کوچک شیرین و شکر نیاز است، کیک آماده است ، فوت کن. امروز تولد خواهرم است(تنها خواهری که روی شانه هایش جوانه بال دارد). بله من از اینجا همه آرزوهای کوچک و بزرگ وخیال های واقعی خوشبختی و صدای خنده تو و مامان بابا و برار را ریختم پشت یک "نیسان ماشین" برای تو، توی راه است و بزودی می رسد. تولدت مبارک.

مه

2007-02-19T02:11:00.000-08:00

خیلی از موجودات و آدم هایی که توی کاغذ هایم به دنیا آمدند(بعضی هایشان از اول پیر به دنیا آمدند، کودکی شان را هیچ ندیدم) همانجا مدت ها می مانند و عمرشان را می گذرانند و بعد از مدتی فراموش می شوند و یا می میرند. مثل نیره خانم گامبو که کهنه بچه و ظرف و لباس را همه توی یک لگن قرمز می شست. یا ذوزنقه منطقی که آرام می خندید . یا سلمان دیوونه که سابق راننده آمبولانس بود و گاهی از لای کاغذ ها فریاد می زد که "هر کی کمتر حالیشه خوشبخت تره" و حتی آن آفتاب پرست بی حوصله ولی کنجکاو که می دانم نمی خواست مثل خیلی از دو پا خا تا آخر عمر لای درز بماند ولی ماند و پرس شد. یا لباس های لاقید جیب دار که من را به عنوان خالقشان قبول ندارند.
همه جا را مه گرفته، کوچه پیدا نیست. عشاق جوان توی ایستگاه اتوبوس تنگ هم، دور و دست نیافتنی به نظر می رسند. من دراتاقم پس یک هفته ی معیوب، نشسته ام(همه مرض های جسمی و روانی و گرفتاری قدرت عجیبی در هماهنگ شدن با هم دارند. ممنون نرگس). سری به این طرف ها می زنم، صفحه ها را یکی یکی می خوانم و پاورچین در می روم. کیو هم که نیمه لال و خندان کنارم نشسته است.
دوست دارم توی مه بنشینم و جمله های کوتاه پشت سر هم ردیف کنم . شاید کاغذ هایم را ببرم توی مه. ورق ها را باز بگذارم، شاید از دستم خسته شده اند. آزادشان بگذارم که اگر خواستند بروند، مخصوصا که توی مه گم شوند و از رفتنشان خجالت زده نباشند . مجبور نباشم توی چشم هایشان نگاه کنم. شاید سلمان دیوونه برود سراغ ته مانده های عمرش و دید زدن آرایشگا های زنانه از روی خر پشته، نیره خانم هم گوشه ای بنشیند و بچه هایش را راهی خانه بخت کند و قند توی دلش آب شود. ذوزنقه منطقی هم به خاطر منطقی بودن مختار است که خود انتخاب کند شاید رفت به کمک علم و کتاب های فراموش شده، یا به سرش زد که از این قالب چهار ضلعی خشکش بیرون بیاید . آفتاب پرست هم باید مشترک مجلات دانشمند شود.
من می مانم و کیو نیمه لال خنده رو و اتاقم که مثل جزیره های خالی از سکنه توی مه باقی مانده. مه را با اینکه از موهایم دایره های وحشی در هم می سازد دوست دارم. فقط توی مه امکان دارد همه چیز ناشناخته و نامعلوم و فانتزی و مضحک باقی بماند.

کجاست حکومت من بر کلمات

2007-02-04T00:46:00.000-08:00

کریس سوغات مکزیکوسیتی یکی از آن موجودات عجیب و غریب صورتی لاتین(کمی شبیه جوجه تیغی) را آورده. سه هفته است که روی میزم نشسته و یک کلمه هم حرف نزده(مشکل اختلاف زبان نیست، همه می دانند که این جور چیز ها فراتر از مشکل نداشتن زبان مشترک است)، اگر تهران بودم حتما تا به حال زبان باز می کرد یا کتاب هایم را می دزدید یا رازهایم را فاش می کرد. همه آن موجودات عجیب با احساس سخنگو شاد و غمگین از من روی گردان شده اند. " کجاست حکومت من بر کلمات؟" اینجا دیگر گوشه دنج و ساکت نوشتنم نیست(گرچه هنوز دوستش دارم). دل آن را ندارم که بگزارمش توی بنگاه معاملات املاک برای رهن یا اجاره. توی بند سبک نوشتن نیستم ولی وقتی هیچ چیزی نمی خوانم تکه های کاغذ روی خوش نشان نمی دهند. شما می دانید نوشتن به زبانی که فقط هفته ای چند دقیقه به آن حرف می زنم حسرت زاست. این جور وقت ها دوست دارم جمله های بلند بی ربط بنویسم، بعد با خط های دراز بی دلیل هاشور بزنم( نمی توانم بسوزانمشان و دود شدنشان را تماشا کنم). نوشتن این روز ها برایم مثل مسافر های دیوانه هست، بی خبر از راه می رسند و بی دلیل غیب می شوند.

***

نزدیک خانه ام استودیو رقصی هست به نام “ Shall we dance” من گاهی پیاده می روم و دم در به بهانه خواندن برنامه های روی شیشه از لای کرکره ها دستپاچه دیدشان می زنم(همیشه کمی بازشان می گذارند تا شب وارد سالن شود). اعتراف می کنم که حسودیم می شود. وقتی مرد ها و زن های معمولا سیاه پوش با قدم های بلند و دست های قفل شده دور سالن چرخ می زنند شبیه یک پرنده با بال های باز می شوند. بله، چیز های کوچکی هستند که باید همیشه زنده بمانند، شده روی تخت بیمارستان، یا توی صدای پاشنه رقاص های فلامینکو، توی خانه سالمندان، یا روی سن جلوی تشویق آدم ها، روی شن های ساحل توی صدای خنده بچه ها، یا روشنایی حروف نئونی چشمک زن کافه ها، و شاید توی جمله های کوتاه چند کلمه ایی.

قاب عکس

2007-01-23T14:04:00.000-08:00

به دیوار اتاقم نمی توانم میخ بکوبم، ولی اینجا می توانم.

***

از قاب عکس فروشی

خانه و یو بی سی

2007-01-20T19:33:00.000-08:00

من توی یک خانه کارت پستالی بزرگ آبی زندگی می کنم، یکی از آن خانه های بزرگی که توی سریال های هپی اند آمریکایی کانادایی هوایی مان می کردند. صاحبخانه کلکسیون هفتاد ملل درست کرده و من مربوط به بخش خاورمیانه زیبا و درد ناکش هستم. خیلی ها می روند و خیلی ها می آیند و قانون این خانه این است که همیشه سکوت بماند. مثل ایزابلای دیوانه که بیمار و وحشتزده و غول پیکر بود و قاه قاه خنده هایش مثل صدای چرخ گوشت های قدیمی هنوز توی گوشم هست( گرچه من عهد بسته ام وحشت استهزا را فراموش کنم) از دیوید فرانسوی مردنی تخم مرغ دزد تا استفی درسخوان موفق مهربان لطیف خداپرست.

***
یو بی سی دانشگاه بزرگ و عجیبی است. در انتهای شهر چسبیده به دریا. با کلاس های سیصد نفری . بیست و یک کتابخانه(توی ایام امتاحانات شبیه پرستشگاه ادیان فراموش شده می شود) با مخزن های کتاب عمیق و باغ های زیبا و آزمایشگاه های تو در تو و کافه های شلوغ و امتحان های سخت و هزار هزار دانشجو از همه جای دنیا و سنجاب های خجالتی و اسکانک های بی حیا و کفتر های خپل و مرغ های دریایی حسود و ..
و اما دانشجو ها، خیلی هاشان نان های ارزان قیمت یک دلارو چهل سنتی و شیر کم چرب می خورند. خیلی هایشان تنها با دو چمدان به این شهر آمده اند(مثل من) و داستان منتظر ماندن و جا ماندن و گم شدن توی فرودگاه های بیگانه را به یاد دارند، بیشترشان واقعا درس می خوانند و آی پاد های باریک به گوش و مغزشان وصل می کنند و کوله های پر بند و زیپ دارند. بعضی هاشان دفترچه های کوچکی دارند که پنهانی تویش چیز می نویسند، گروهی هم گوشه جزوه هایشان موجودان عجیب تنهای دو دقیقه ای خلق می کنند. خیلی هایشان دوچرخه های بیست دلاری دست دوم دارند که با قفل های سی دلاری به در و دیوار می بندنشان. بعضی هایشان حتی کارهای نیمه وقت بی ربط و بی سرو ته دارند. تقریبا همگی آشغال خور های ماهری هستند و اگر پایش باشد تا حد مرگ غذا می بلعند. بیشترشان با خاطرات قدیمی کیف می کنند و بوی کهنگی را خوب می شناسند. بیشترشان وقتی مست اند لبخند های عریض و طویل بر لب دارند و موجودات عزیز مهربان(گاهی خون آشام)می شوند. بیشترشان بعد از مدتی متوجه می شوند که به هیچ کجا تعلق ندارند و از این موضوع مدتی شگفت زده می مانند.
ولی همگی توی یک چیز مشترکند: همگی دنبال رویاهایشان را گرفتند و به اینجا رسیدند.
موهایم را باز گذاشته ام،هیچ غمگین نیستم، من مثل همان هزار هزار تا، آویزان این کلمه چهار حرفی شدم و امروز اینجا نشسته ام.

***
ها ها. از مزیت خارج! بودن همین بس که می توانم با پیژامه به کتابخانه بروم و درست فین کنم و ساعت یازده و هفت دقیقه در کمال امنیت با اتوبوس به خانه برگردم.

تک شاخ پرنده

2007-01-12T01:30:00.000-08:00

«گفت و گویی نیست چون همه ما ترسیده بودیم، زیرا می پنداشتیم رویاهایمان در خطرند»
فی فی، صفا و همه شاخدارها
بله، اینجا دفترچه خط خطی های دو ساله من است، مرا ببخشید.
عکستان را پیش رو دارم. من و صفا روی یکی از آن قوهای پلاستیکی بزرگ روی دریاچه زریوار نشسته ایم و لبخند می زنیم(آآه که توی آن سفر مخصوصا به سمت مریوان من با چشم های از حدقه در آمده منتظر بودم که شوماخر ما را هر آن به کوه بکوبد). فی فی، من و تو و پیلار توی عکس بی کیفیتی توی اتاقت روی موکت نشستیم و با کلی کاغذ و چسب ، کارت دعوت تولد تک شاخ را درست می کنیم. تک شاخ همیشه برای من بلند بوده، دروغ چرا؟ آتقدر بلند که می ترسیدم اینجا را نشانش بدهم(تا اینکه نمی دانم این صفای تخم جن از کجا پیدایش کرد!) رفتم عجیب ترین کارت تبریک تولد، پر موجودات عجیب کج و کوله و دوست داشتنی را برای تولد تک شاخ خریدم و باید این روزها به دستتان برسد. می خواستم برای تک تک اتان بنویسم ولی طبق معمول گم وگور شدم، بیشتر از همه چیز از خداحافظی با شاخدارها می ترسیدم، انگار می ترسیدم تنها جمع وفادار و بی مانندم عکس شوند. شما بهتر از هر کسی می دانید من همیشه از جمع ها و دسته ها و گروه ها فراری بوده ام، حوصله بیهودگی جمع ها و روشنفکر بازی زنگ زده و تلاش مضحکشان برای عمیق بودن را نداشتم. تنها راه باقی مانده انجمن ناموجودی بود که هسته اولیه اش خودمان چیدیم و هنوز قلب گرم و قرمزش می تپد. مسابقات کونگ فو انتخابی تیم ملی، دست شکسته و آویزان مانده فی فی، شبانه شیرینی دزدی، شمشیر زدن صفا و گلسا،مسافرت های کولی وار، انجمن ناموجود شوالیه های صندوق پست، خیابان گردی، دعواهای سردبیری، شاخه کتابخواران و کتابخوار های همیشه گرسنه، توی چاله امتحانات افتادن، مترجمی، پزشکی؛ باستان شناسی، مدیریت، اسپرانتو، کشاورزی و هنر ...مرض های نادر روانی، دف، تار و فلوت زدنمان، فرانسه و آلمانی و ایتالیایی و اسپرانتو یاد گرفتنمان(هر کسی به راه خودش) دعواهای سردبیری، شاهنامه خوانی، هفت سنگ با اعمال شاقه، کتاب سال، برف بازی(هنوز قیافه دختری را که توی راه برگشت کنارم نشسته بود و به صورتم خیره شده بود را به یاد دارم، تا خانه با آن خطوط سیاه موازی که از چشمم تا چانه کشیده شده بودند آمده بودم و همه به ریشم خندیده بودند) خلوت جمع های دیوانه کننده مان، پیتزا پونصد تومنی میدون انقلاب(مهمون تو) کافه فرانسه، شیرینی تا حد مرگ....
شنیدم پیلار عروسی کرده، فریاد رومنس و ارادتمند شما جودی ابوت چه؟ صفا طراحی صنعتی می خواند؟گلسا چه؟ تو کتابت امروز فرداها در می آید نه؟آخ که چقدر همگی قابلیت شادی و شیرینی خوردن دارند، یک جشن درست و حسابی.
سررسید سیاهی که روز های آخر به دست دادید شاهکار است، مثل معجزه گاهی همه چیز را تغییر می دهد. گاهی بازش می کنم: چهارشنبه 25 مرداد:" بی پول شده ایم، پاک مفلس شده ایم؛حتی بلیت اتوبوس نداریم، اما هنوز می خندیم، چون شوالیه ایم!". 9 دی:"کافه کتاب بسته شد، نشر بلخ کتاب هایش را قرض می دهد، زنده باد نشر چشمه، زنده باد کتاب!!". 25 بهمن:" در مورد سفر نوروزی جر و بحث می کنیم، دعوایمان می شود، به نتیجه نمی رسیم... به نوروز نزدیک می شویم، آخرش نشد چهارشنبه سوری یه آتش بازی بزرگ بر پا کنیم، بر پا می کنیم!!!"
نتوانستم همه آنچه می خواستم را بنویسم، ولی همه را از عمیق ترین ترکش های شادی و غممان بیرون کشیده ام.
این جمع به ظاهر پخش و پلای ایران و لهستان و کانادا هیچوقت نمیمیره، این تک شاخ با همون تیراژ دوازده تاییش(یه روز یعنی میشه روی پیشخون روزنامه فروشی ها ببینیمش؟) اگه یه روز هم چاپ نشه مث یه فانوس دریایی وسط سیاهی دریا و آسمون روشن میمونه. این کافه عجیب پر دوستای دیوونه هیچوقت خالی نمیشه، آره، همیشه یکی پشت پیشخون نشسته یا داره می خونه یا داره می نویسه یا با انگشتش رو میز پر خاطره این کافه ضرب گرفته.
قربانتان، اخترک ب612
***
آگهی: اگر می خواهید عضو انجمن ناموجودی باشید که بی ریا ترین و شکمو ترین و کتاب خوارترین و دیوانه ترین اعضای دنیا را دارد، بی درنگ کاغذ و مدادی بردارید و بنویسید به آدرس : تهران صندوق پستی 566/14185تضمین می کنم این چراغانی دلتان را خوشحال می کند!

سالگرد

2007-01-04T00:51:00.000-08:00

5مرداد
بابا جون
دیشب اینجا آتش بازی بود. شهر زیبا بود و آتش بازی بی همتا. مردم توی ساحل بودند و نور توی هوا و آب پخش می شد. دست هایم توی جیبم بود(انگار همیشه اضافه می آیند). می دانم برای مردم هیچ فرقی نمی کند که وقتی دختر کوچولوها سرشان رو به آسمان است و کره های رنگی توی چشمشان منفجر می شوند و شهر را غرق نور می کنند، به چه فکر می کنند یا اینکه توی دلشان آن همه نور را به چه کسی تقدیم می کنند. من اما تقدیمش کردم به تو که یک سال و نیم است که گذاشته ای و رفته ای. شنیدم برایت سالگرد گرفتند! بهتر که نبودم، اما دوست داشتم برایت گل می آوردم، در حال غر زدن می خندیدی. ولی تو مرده ای. من اینطرف زمین اینقدر دور از خانه هیچکار نمی توانم بکنم.گاهی اما دعوتت می کنم به میهمانی های خیالی ام، تو و خیلی از رفته ها و بعضی از زنده ها ومامان جون، با همه می رقصم، موهایم را حلقه حلقه کرده ام، گندم ها هم شعر می خوانند، ناخن هایم را از ته گرفته ام(مثل همیشه) به گوش هایم گیلاس آویزان کرده ام، بعد تو می خوانی:«سارا دخترم،دختر... بالش به سرم دختر...»
خیلی ها می گویند زمان درمان خوبی برای دردهاست ولی زمان فقط دماسنج دلتنگی هاست.

ونکوور

2006-12-31T02:11:00.000-08:00

از امروز تا هفت ماه پیش من برای شما در این صفحه تنها حرکت یک انگشت بیشتر نیست(کافیست تا پایین صفحه بروید تا آن پست خداحافظی را ببینید)برای من اما به اندازه یک نیمکره راه هست. توی آن روزهای داغ بود، بیشتر دوست داشتنی ها را بوسیدم و خداحافظی کردم(درد داشت) گیج و منگ، لباس و پاسپورت وکاسه بشقاب و ... را توی دو چمدان سیاه بزرگ ریختم. تا صبح بیدار مانده بودم، ناگذیر از رفتن بودم. هیچ چیزرا کامل تمام نکردم. اینبار تنها سوار هواپیما شدم، بی چند چشم مهربان و دل پر امید که از پشت شیشه برایم دست تکان می دادند(اشکم را فرو می بلعیدم)...
دوست داشتم می آمدم اینجا و از اول همه چیز را می نوشتم،غمگین بودم و دستم به نوشتن نمی رفت(خیلی چیزها را جا گذاشته بودم) توی شهر جدیدی بودم و دقیق نمی دانم چطور می دیدم.
ونکوور زیباست، بسیار زیبا(اینجا همان شهری نبوده که همیشه رویایش را در سر داشتم؟) ولی به طرز احمقانه ایی گران. شهر زیبایی که پارک های چند هکتاری و پل های دراز خیال انگیز و بستنی فروشی های دویست و هجده مزه ایی(حتی اکبر مشتی) و دریای پهن و کشتی های غول پیکری که می آیند و می روند و کف های بی وفا می گذارند و موسیقی و رقص و رنگ و غذای هفتاد ملل و نوازنده های خیابانی و کتاب فروشی های جادویی عظیم وساحل و اسکله و مرغ دریایی دو دانشگاه بزرگ همه را یکجا دارد. مانده ام که این یادداشت را چطور تمام کنم! نوشته های تکه دوزی شده را دوست ندارم ولی چاره ای نیست. هنوز میان دو دنیا زندگی می کنم، مدت خیلی زیادی نیست که همه چیز را گذاشتم و رفتم که دوباره شروع کنم، مثل آدم هایی که کنار ساحل توی مه محو می شوند و معلوم نمی شود کجا می روند.
***
صفا، صفای عزیز، من از تو نامه ای نگرفتم، دل تنگی را خیلی وقت ها توی قالب کلمات نمی توان گنجاند. برایت می نویسم به زودی.

پ.ن: گمانم تو تنها صفای دختر ایران باشی!

یادا بازی

2006-12-23T22:46:00.000-08:00

ممنون از الناز و سرزمین رویایی , برونکا. من در اتاق کوچک اجاره ای ام بعضی اوقات به دنبال بازی می گردم و نه بازی و نه هم بازی می یابم، لبخند پت و پهنم به واسطه این بازیست(هه)
. پست چی ها، لباس های جیب دار،مداد گلی، آدامس بادکنکی، پاکن میلان خوردن، خیار شور و قره قروت وقرص تب بر و یادداشت های ناب و انجمنهای ناموجود و آتش درست کردن را تا حد مرگ دوست دارم.
.. میان تخت مامان و بابا و دیوار فاصله چند سانتی بود که آنجا(روی موکت) قضای حاجت می کردم.
...زانوهایم اصلا مثل زانو های یک دختر نیست، هردو پر از جاهای زخم یادگار مسابقات دو، دوچرخه سواری بی دست و یک دست، سنگ بازی، سگ زنی، فوتبال آسفالتی، سد سازی در جوب و ... است.
....در شش سالگی از دبستان لاله های انقلاب کرج یک کتاب دزدیده ام. در دبیرستان یکی از همان روزهایی که به سمت مدرسه، مقنعه بلند و سیاه مخصوص(معروف به نیم چادر یا نرجسی) سر کرده بودم و شبیه یکی از آن کوه های سیاه متحرک می شدم یک کلاغ روی سرم فرود آمد، کمی استراحت کرد و رفت. روی بیشتر میز های کلاس هایمان در دانشگاه و روی صندلی های کلاس های فرانسه کانون زبان اگر تعداد زیادی لامپ سفید درشت دیدید بدانید حاصل تلاش هنرمندانه هرروزه اینجانب است.
..... یک چراغ قوه کوچک دارم ولی از خیال داشتن یک کرم شب تاب خوشم.
پنج تا کم است، خیلی کم. مخصوصا که شقایق و دلقک غایب اند. مخصوصا بیشتر آنهایی که باید دو سه سال پیش اسمشان را می چسباندم به گوشه این صفحه سفید: موسیو نیما. کیوان. شراگیم. کاوه. پویا. الهام. میثم. علی. مریم(یه فکری بکن). علی. مجتبی. تیگی. بچه غول تنها. شیر پیر. عسل. زینب. محمد.یاک. رهی. نارنج.وحید. بهنام کانادا از ایران!
تمام نشده، بقیه اش یادم رفته!
***
این موقع سال اینجا پر است از صندوق دارهای باریکی که دیوانه وار اجناس را قیمت می زنند، درختچه های کاجی که غیب می شوند، بابا نوئل هایی که به ریش های سفید مصنوعی شان دست می کشند، گوزن های نامریی کالسکه کش، جعبه های رنگی زیر درخت کریسمس، بچه هایی که چشمشان از هدیه های رنگی برق می زند، صندوق های پستی که مدام پر و خالی می شوند که محبت را تا فیلیپین و غنا و آلاسکا و... برسانند.

امروز اما چند نفری بودند که صد تا دوچرخه خریده بودند و توی اتاقی مشغول سوار کردن قطعات بودند. اتاقی بود پر از دوچرخه های کوچک و بزرگ و رنگی مثل یک بهشت خیالی، پر از پرنده ای چرخ دار. دو سه روز دیگر همه آن پرنده های چرخ دار پرواز می کنند به سمت صاحبان حقیقی شان. کم نیستند آدم هایی که می دانند شادی را چطور بسته بندی کنند و هدیه های ناب بدهند.

بازگشت

2006-12-21T03:16:00.000-08:00

دستم نمی لرزد ولی آشکارا داغم، چند بار نوشتم و خط زدم(لیبل فارسی را چند دقیقه پیش چسباندم). حقیقت دارد وسواسی شده ام و نمی توانم بنویسم. گوش هایم سرد شده و کف دست هایم عرق کرده. بعد از چند ماه معلق بودن اینجا بازگشت و دوباره نوشتن سخت است. در این مدت هیچ ننوشتم(گرچه بیشتر با اتوبوس رفت و آمد داشتم) حساب دفعاتی هم که توی خیابان گم شدم از دستم در رفته بود، پویا هم که همیشه نیست راه برگشت را نشانم دهد(مرسی). کمی خجالتی ام، مثل وقتی که آلبالو خشکه می دزدیدم و تا مدتی اطراف محل وقوع جرم پیدایم نمی شد. عمر اینجا با خدا(سخت از پرت و پلا نوشتن می ترسم). اینجا لغت نامه ندارم، سابق یک کتابخانه پر از کتاب ها و لغت نامه های مامان و بابا پشت سرم بود که کافی بود دست دراز کنم و کلمه بلند کنم و زیاد نمی ترسیدم اگر خواننده پر مهری غلط دیکته ای می گرفت . بدتر از آن هیچ نمی خوانم. با این همه پرانتز بی خانمان از این شاخه به آن شاخه می پرم برای نوشتن، بخاطر قلبم است، بسیار تند می زند.
***
من اگر اینجا هستم و بعد از شش ماه با تردید اینجا می نویسم و کمی به این شهر خو گرفته ام بخاطر مهر بی دریغ دو آدم به نام های شهره و فرزین است(همه تلاش های شهره) آنها اینجا را نمی خوانند، این را می نویسم که دست کم اینجا پیش خودم بماند که تا دنیا دنیاست محبت هایشان را فراموش نمی کنم. من در کلمه فقیر شده ام، ممنونشان یک دنیا.
***

توی این شب خیلی دراز باید می بودم تا خوب های آجیل را جدا می کردم، شاید بابا هندونه خریده و همگی جمعید و این خوبه، خیلی خوب. شب یلداتون خوش.

return

2006-12-13T12:53:00.000-08:00

یک دو سه، امتحان می کنیم. یک دو سه، صدا میاد؟

یادداشت خداحافظی

2006-06-24T21:41:00.000-07:00

یادداشت خداحافظی باید ساده و کوتاه باشد(مسافرها می‌دانند چرا)، هنوز داستان‌های تایپ نشده زیادی توی کاغذ پاره‌های صبورم باقی مانده ولی موعد خداحافظی سر رسیده و من ناگزیر از رفتنم. همه آنچه که می توانم با خودم ببرم دو چمدان بزرگ است(از همه یاد‌ها، خاطره‌ها،خنده‌ها و تلاش‌ها و روزهای سپری شده...) یکی را پر کرده بودم از قوطی‌ها و جعبه‌های وکوچک بزرگ پر از خاطره‌های عزیز، نامه‌ها، گل‌های خشک شده گل فروشی نواب توحید، مداد تراشیده و کوچک شده، «تک شاخ» های پرنده، صداها، برگ های خشک شده، در بطری آبمیوه و همه چیزهایی که گوشه های احساس اند. صدای آوازه خوان دوره گرد شهر می‌آید، همچنان که دو سال پیش که با وسواس و دلهره اولین کلمات اینجا را می‌نوشتم می‌آمد: "گندم گل گندم ای خدا، نونش مال مردم ای خدا". باید می‌آمدم عکس یادگاری می‌گرفتیم، حیف....
اینجا دیگر تا زمانیکه امکان نوشتن پیدا نکنم به روز نخواهد شد. اینجور وقت‌ها باید زود خداحافظی کرد تا سیل نیاید. وقت تنگ است، من و دو چمدان و همه دلتنگی‌هایم باید سوار هواپیما شویم...
ایام به کام. به امید دیدار.

مسافر

2006-06-17T23:51:00.000-07:00

قدیم تر‌ها فکر می‌کردم زمان خداحافظی آرام به سمتم می‌خزد. امروز اما به سمتم می‌جهد، آنقدر که دوست دارم لحظه‌ها را کنسرو کنم و عزیز ترین‌ها را برای همیشه نگه دارم(کاش دنیا فقط برای این روز‌ها کمی جادویی میشد). به زودی که مسافر یک اتوبوس پیر و خسته دیگر شدم(باید مسیر عوض کنم) باز میان رفتن و ماندن مردد می‌مانم و از پس اشکم بر نمی‌آیم و به هر بهانه‌ای دست‌دست می‌کنم.
روز‌ها و رو‌زها مسافر یکی از هزار هزار اتوبوس توی خیابان بودم. اوایل که سفرم شروع شد با خودم عهد بستم که دنیا را همانجور که بیشتر آدم‌ها می‌بینند، نبیننم، شیرینی اش دلم را می‌زد و آنوقت باید قید همه چیز را می‌زدم."اجتناب از شیوه معمول دخترم!اجتناب" اعتراف می‌کنم که بسیاری از چیز‌ها را ندیدم، زندگی آنقدر عجیب است، که همیشه نادیده و ناگفته‌های بسیار باقی میگذارد. یادداشت‌های اتوبوسی در سرزمین ما، جاییکه آسانسو‌ها در فاصله بین طبقات ترانه عاشقانه می‌خوانند. گاهی مسافر مستاصلی لای در می‌ماند و اشکش را در ملا عام به حراج می‌گذاشت. گاهی مردمان خسته از کار بی‌دلیل! روزانه ، تلاش بی‌حاصل یا خروار‌ها علم گوشه صندلی‌‌های پاره چرت می‌زدند. گاهی جوانی با شادی از موفقیتی عظیم روی پایش بند نمی‌شد و لبخند زنان فردای زیبا را توی شیشه‌های چرک و چرب می‌دید. یکی خواب می‌ماند، یکی جا می‌ماند، یکی با تکه دلی برای همیشه خداحافظی می‌کرد، یکی مچاله شده مشغول خلق و پرورش موجودات خیالی‌اش بود. بچه‌ها لای دست و پا نفس می‌کشیدند و اگر می‌شد از گرمای زنده ماندن بزرگ‌تر‌ها روی پنجره اشکال عجیب می‌کشیدند، گاهی هم مادرها را دیوانه می‌کردند که مثل فرمانده‌های کم حرف و راسخ روی بلندترین قسمت ناو بنشینند. نوزاد‌ها بی‌تاب شده و هوار می‌کشیدند. جوان‌ها با لاقیدی بلند‌بلند می‌خندیند و پیرترها از بزرگی کوله‌ها شاکی می‌شدند. سرما از لای پنجره‌ها سوزن می‌زد و گرما مسافران خسته را تبخیر می‌کرد. کرور کرور آدم می‌آمدند و می‌رفتند که به مقصد برسند. دست آخر راننده و اتوبوس تنها می‌ماندند، نه حتی راننده هم نمی‌ماند. شب وقتی شهر کمی آرام گرفت و گربه‌های بی‌دم آرام از روی حاشیه‌ها می‌خرامیدند، راننده سراغ سفره کوچک خانواده می‌رفت. اتوبوس خسته میان هزار همکار توی پارکینگ می‌خوابید. "اتوبوس خالی هیچی نمیشه و سر جونم شرط می بندم که خالی نمیمونه" . این قصه واقعی تمام نشده، شروع می‌شد و چرخ و فلک رنگی میچرخید و میچرخید و میچرخید...

2006-06-12T23:07:00.001-07:00

2006-06-02T15:49:00.000-07:00

نه، نمی توانم خوشبختی را توی استکان چای به ضرب قاشق چایخوری حل کنم و صبح‌ها سر میز صبحانه و عصر‌های خستگی روی کاناپه بنوشم. من نهنگ‌های سی متری در حال انقراض زیادی را توی تلویزیون دیده‌ام، یا قصه موتور‌های جت قدیمی خوش مشربی که بابا از روی هواپیما جدایشان می‌کرد و گوشه آشیانه می‌گذاشت را شنیده‌ام. زمانی حتی یک موتور جت خوش شرب و پیر که پرواز‌ دهنده اولین سری 707 ها بود، نه شاید یک موتور پیستونی گردو‌خاک گرفته «داکوتا» (مهم این است که یک موتور بود)برایم نامه می‌نوشت. برای من که معدود نامه‌های دریافتی‌ام توی آن آپارتمان مخوف و مثلا مدرن چند خط کوتاه از دو دوست دبستانم بود، نامه گرفتن از یک موتور هواپیما‌ی از کار افتاده، بسیار شگفت‌انگیز بود. خوب یادم می‌آید که روی پاکت نوشته بود «مبدا: گوشه آشیانه شماره دو فرودگاه مهر‌آباد» در قسمت مقصد هم با خط خرچنگ قورباغه ای که شاید فقط من و خودش می‌توانستیم بخوانیم نوشته بود: جیب بابا! نامه‌ها‌ی کوتاه را پنهانی وقتی بابا لباس‌کار تنش بود توی جیبش می‌گذاشت و اینطور بود که من با دست‌خط و کلمه‌های مواج یک موتور هواپیما خوش بودم. قصه نهنگ های عظیم سی‌متری را هم خودم شنیده بودم، وقتی روزهای عزاداری کانال چهار فقط قابل دیدن می‌شد، همیشه حیات‌وحش مهمانمان می‌شد. همگی می‌نشستیم به تماشای یک صحنه ناب وحشی. میان اعداد و ارقام واقعی از طول و عرض بدن و عادات زندگی و ... که گوینده با صدای نا امید کننده ای می خواند، صدای آرام خود نهنگ از پس زمینه فیلم می‌آمد(انگار قصد داشتند صدای نقش اول فیلم را سانسور کنند و خودشان روی فیلم عدد و رقم بخوانند)...
من یکی مشتری قصه‌های غمناک و بی پایان نیستم ولی زندگی را نمی‌توان چرخاند. بابا بازنشست شد(البته هنوز جوان است)، موتور قدیمی را هم تو برنامه«ساماندهی آشیانه‌ها» تبعید کردند به جایی که نقش یک تکه از راه پله را بازی کند، بیشتر روز‌ها هم که به خانه می‌رسم خسته تر از آنم که سری به داستان‌های نهنگ‌های سی متری تلویزیون بزنم، گاهی سر ناهار یا از رادیوی گرما زده تاکسی می‌شنوم که دسته جمعی خودکشی کرده اند یا به تور صیاد‌ها افتاده اند و... قهرمان‌های اساطیری‌ام آرام آرام دارند محو می‌شوند، مثل بسیاری از چیزها و آدم‌های دیگر که طوری می‌روند که حتی دلتنگ نبودنشان نمی‌شویم. دوست دارم بعد‌ها که در صندوق را باز کردم به یاد بیاورم که زمانی موتور‌های جت خوش‌مشرب و نهنگ‌های سی متری خجالتی که آسمان‌ها و آب‌ها را می‌شکافتند، بودند که امروز قصه‌شان را زیر گرد و خاک پنهان کرده اند. شاید دوست داشته اند همیشه دور و اسرار آمیز باقی بمانند.

***

بخاطر چاقویی که الان زیر گلومه: روز سفید پوشهای مهربون مبارک!

کره زمین

2006-05-15T15:57:00.000-07:00

" خیال دارم، خیاااال..."
حقیقت این است که من از آن دسته آدم‌های مبارز ام! از آن‌هایی که در مقابل بسیاری از وسوسه‌ها مقاومت می‌کنند. مدت‌ها ست وسوسه شده‌ام اینجا را به یک تاریک‌خانه تبدیل کنم، پر از عکس‌های قدیمی دهه چهل. تصویرآدم‌های ناشناسی که از انباری‌های متروک کش‌رفته‌ام(تصاویر قدرت شگفت انگیزی دارند). تازگی‌ها وسوسه شده‌ام که یک مزرعه کوچک صیفی‌جات مخصوصا خیار دست و پا کنم. توی نمایشگاه کتاب امسال هم وسوسه شده بودم چاپ جدید اولین کتاب‌های محبوبم: «آفتاب‌پرست عجیب»، « شش شاگرد تازه»، «فیل کوچولو دماغت کو؟»، «پاییز خانم» و ... را بخرم. بیشتر از همه جلوی غرفه« موسسه کارتو‌گرافی و جغرافیایی» وسوسه شده بودم ده بیست تا کره زمین سایز متوسط بخرم. غرفه موسسه کارتوگرافی و جغرافیایی با آن همه کره رنگی و البته بیشتر آبی رنگ محشرش پرتم کرد به تابستان داغ و ذوب شده ده‌ساله‌گی. یک کره زمین با شعار «دنیا در دست شما»، وقتی از بررسی شهر‌ها وکشور‌هایی که با بی قیدی روی هم افتاده بودند و مرز‌هایی که با دستگاه برش چاپخانه بریده شده وبا چسب نامرغوب به هم چسبیده بودند(گاهی بخشی از اقیانوس نه چندان پهناور ور می‌آمد و باد می‌کرد) خسته می‌شدیم، کره را از پایه جدا می‌کردیم و جام جهانی گل کوچیک با مراسمی نه چندان با‌شکوه در پذیرایی شروع می‌شد. جام جهانی 94 هم با همه ستاره‌های فراموش نشدنی‌اش مهمان خانه‌ها شده بود. ما همه بازیکنان حرفه‌ای بودیم که قاره‌ها و اقیانوس‌ها خوب روی پایمان جفت و جور می‌شد،«دنیا عجیب در دست ما بود»
دوست داشتم چند تا کره می‌خریدم، یکی برای خودم و بقیه را هم پست می‌کردم برای همبازی‌ها و فینالیست‌های کهنه کار بچه‌گی . روی جعبه نوشته شده «دنیا در دست شما»، تابستان هم که نصفه‌نیمه آمده، جام جهانی هم که مهمان عزیز توی ر‌ا‌همان است :« ما به دوران اوج باز می‌گردیم...»
حیف! من اینجا، نه در جام جهانی دلخواهم، نه در عکاس‌خانه نم گرفته‌ام، نه در مزرعه خیار پر محصولم که توی اتاق کثیف و مملو از جزوه‌های چهل‌تکه و لیوان‌های فسیل شده نشسته‌ام، در حالیکه صدایی از کوچه مرا به دنیای بسیار واقعی امروز پرتاب می کند:
"آآی همساده...خیال دارم، خیال سالاتی دارم، زمبیل و سبت و وردار بیار، خیال دارم، خیال تازه دارم همساده...."

شب های معرکه

2006-05-03T14:10:00.000-07:00

امشب از آن شب‌های معرکه است. من و خواهرم روی حاشیه بالکن نشسته‌ایم، اینجا اگر کمی غفلت کنیم از طبقه دوم روی بچه‌کاج‌های باغچه، درست  انتهای پارکینگ می‌افتیم. وقتی همه خوابیدند،  پاورچین به سمت بالکن می‌رویم و بساط دلخوشی کوچکمان را پهن می‌کنیم و چشم می‌دوزیم به سیاهی شب، معدود ستاره‌های بی‌رمق و تک و توک روشنی خانه‌های دور. « چه خوشبختیم روی این حاشیه چند سانتی». خنکی بی حس کننده شب.  گاهی صدای گرم آوازه‌خوان تنهای شهر(تنها کسی که لبخندش را از کسی دریغ نمی‌کند) مهمان شب‌نشینی‌مان می‌شود. گاهی صدای لرزش سیمی یا نفس نوازنده ای(سازهایی که با نفس زنده می‌مانند). دل بستن به یک جای دنج، مثل دل بستن به یک دفترچه، به یاداشت‌های ناب، یه صدای جیرجیرک‌ها و...
اگر هنوز توی آن شهرک سبز و دور بچگی، جایی که جلوی خانه  مزرعه گندم بود مانده بودیم، دلخوشی‌هایمان به مراتب دلچسب‌تر بود تا توی این شهر کج و‌کوله و بی‌شکل. حقیقت دارد، این شهر را دوست ندارم، گرچه  کوچه‌های باریک و مردمان دل‌شکسته و بچه‌های پیژامه پوشش را دوست دارم.  توی تهران وقتی هوا تاریک می‌شود( مخصوصا در فصل‌های سرد) مردم از خیابان‌ها جارو می شوند و مثل فراموش شده‌های تاریخ به کنج خانه‌ها پناه می‌برند. قدم زدن را بی‌شک باید به بهای گزافی خرید. دلم از این جور شهرها پر است. دوست دارم شب باشد، شهر و آدم ها و  نورها و سایه ها  مثل کمدی‌های محزون باشند، ساعت‌ها قدم بزنم، باران بزند و ماه را ببلعم.
چشم که باز می‌کنم مامان  و انگشت تهدیدش است : " وای، زود بیاین پایین، الانه که پرت شین تو باغچه، فردا پس فردا بچه‌های همسایه هوس می کنند مث شما  آویزون بالکن ها بشن اونوقت می‌دونین چی میشه؟؟"
امشب از آن شب های معرکه است. توی سیاهی شب تهران که با بی‌ستاره‌گی‌اش دلچسب مانده، بچه‌ها و آدم بزرگ‌هایی را می‌بینم که سهم خودشان را از سیاهی و سکوت می‌خواهند، صد‌ها و هزارها همشهری  که روی حاشیه بالکن‌ها و بام‌ها و پنجره ها نشسته اند،  زیر نور ماه هر کدام رویای خودشان را میدوزند و دست خالی به استقبال رویاهای نیمه شب‌شان نمی‌روند.

معلق

2006-04-25T07:56:00.000-07:00

اینجور وقت ها که دستم به هیچ جا بند نیست کاغذ هایم مخلوط عجیبی می شوند از فکر ها ی پرنده، خیالات سمج و موجوداتی که بخاطر عجیب بودن تنهای تنها می مانند. همیشه نخی باید باشد که این دانه های کوچک شناور را به هم برساند و جمله ها ربطی منطقی با هم داشته باشند. معلق مانده ام، هیچ نخ و سوزنی هم پیدا نمی کنم. باید از دوست جادوگرم بخواهم یکی از آن وردهای مخصوص را بخواند.

طرح از اینجا

شن کش بی عار

2006-04-07T14:21:00.000-07:00

شن‌کش بی‌عار گیر داده که چرا قصه من را نمی‌نویسی؟ روزی چند‌ بار لنگان لنگان می‌آید و می‌گوید: "مگه من چیم از لامپ و سیم‌خاردار و پانچ و ... کمتره که نیام تو این صفحه سفید؟" می‌دانم اگر به او بگویم قصه‌اش چندان درست و حسابی نخواهد شد و اینجا دفن می‌شود حتما ناراحت می‌شود و ممکن است آفت‌کش های توی قفسه‌های انباری را بخورد و خودکشی کند. نمی‌گویم زندگی او ارزش نقل کردن ندارد، بر عکس توی این دنیا‌ی بی سرو ته هر زندگی برای خودش قصه‌ای بی‌همتا و عجیب و مست کننده است و به بارها خواندن و نوشتن می‌ارزد. زندگی شن‌کش بی‌عار، همانطور که از اسمش بر‌می‌آید(من این اسم را برایش انتخاب نکرده‌ام، از ابتدا به همین نام می‌خوانندش!) داستان یک دسته چوبی و سری با دندانه‌های فلزی است که با هدف جمع کردن علف‌های هرز وصاف و یکنواخت کردن خاک(تنفر از کلوخه‌ها در آنها ارثی است) به این دنیا پا گذاشت و از اول بی‌تفاوتی را مثل یک ویژگی برتر با خود یدک می‌کشید. الان هم منتظر است که قصه‌اش تایپ شود و اگر زبانم لال جان به جان آفرین تسلیم کرد ، یادگاری، نشانه ای، چیزی از خودش باقی بگذارد. او در جوانی مثل هر جوان دیگری چند تا آرزو داشته که به هیچکدام نرسیده، به اندازه شاخه‌های فلزی سرش، حدود( 15 بار) عاشق شده، یا شکست داده یا شکست خورده و هر بار به گوشه‌ای خزیده(این اواخر رفته بود تو نخ یک چراغ زنبوری). ساعت‌ها و سال‌ها توی آفتاب بی‌رمق و کم‌خون زیر درخت‌ها دراز می‌کشیده، بی تفاوت، خنثی، آنقدر که حتی دیده نمی‌شده. در اوج دوران فعالیتش به خاطر بی‌اطلاعی یک جوان تازه درس خوانده در مورد استفاده صحیح در خاک‌های بسیار خشک دچار نقص عضو شده و از آن به بعد زندگی همه‌چیز خواری را برگزیده(بدون هیچ تلاشی برای ادعای خسارت، بدون مستمری) . الان هم نشسته پای تخت و فکر می‌کند که شرح زندگی‌اش کلمه به کلمه با شکوه تمام در حال خلق‌شدن است. یکریز با چشم‌های خمار و دهان نیمه‌باز می‌گوید:" ماجرا‌های عشقی متعدد‌‌‌ام رو حتما با آب و تاب ذکر‌کن که حکم روغن موتورو داره، بی‌کاری و به قول بقیه بی‌عاری رو ننویس، باور کن دروغ اگر کم باشه هیچ بد نیست، این جمله رو به‌عنوان اولین و تنها نظریه‌ی زندگیم جدی بگیر، این یه یادگاریه پس بزار اونطور که من دوست دارم باقی بمونه..."
اتفاق‌های مهم زندگی‌اش، همان‌هایی است که توی سطر‌های بالا ذکر کردم. درست که او نسبت به همه چیز بی‌تفاوت است ولی حداقل خوش‌قلب است. قول می‌دهم اگر شما قصه‌اش را بنویسید کلی خوشحال شود و شاید با تمام مشکلات جسمی و آلرژی به غریبه‌ها دستی به سرو روی باغچه خانه‌تان کشید. اگر تصمیمی گرفتید بی‌درنگ خبرم کنید، شاید این قضیه باعث تغییر رویه و تجدید نظر در زندگی‌اش شود. دوست دارم توی هر یادداشت کوچک دست کم یک روزنه ذره بینی باشد، کسی چه می‌داند آتش بازی‌های بی همتا از کجا شروع می شوند.

نوروز

2006-03-28T23:41:00.001-08:00

ماهی‌های قرمز را هم دوست دارم و هم دوست ندارم، مثل پشت جلد کتاب‌ها، که گاهی یک تکه دوست داشتنی جدا‌شده اند و گاهی پرت و پلاهای قیچی شده. نوروز را بی‌تبصره دوست دارم. نمی‌توان دست کمش گرفت و برایش خط و‌نشان کشید. آز آن دسته زیبایی‌هایی که گذشت زمان هیچ از ابهتشان کم نمی‌کند و زیادی‌اش مسموممان نمی کند.پسته‌های آجیل را جدا می‌کنم. با شیرینی و شکلات مست می‌شوم، حواسم هیج‌جا نیست، توی خلسه نوروزی هستم و لبخند می‌زنم. تلو‌‌تلو خوران انگشت اشاره‌ام را به سمت کاغذ شلیک می‌کنم، تهدید می‌کنم، زود ساده بنویس «سال نو مبارک»

***

ده روز پیش توی نفس‌های آخر سال هشتادو‌چهار به همت این آقا(مچکرم) رفته بودیم به مرز آسمان و زمین، کویر. توی خیالم چیز‌های زیادی بود که می‌خواستم برای چنین نمونه بی‌مانندی از شگفتی(که توی دوازده سیزده جفت مردمک بد‌جور برق می‌زد) بنویسم ولی مثل بعضی چیز‌های دیگر که نسبت بهشان زیادی حساس می‌شوم و وسواس به خرج می دهم و حتی دست بهشان نمی‌زنم ، از دور با احیتاط نگاهش می‌کنم و نزدیک نمی‌روم. وسواسی شده ام و دوست ندارم زیبای این معجون عجیب را در حد دو سه پاراگراف سر به هوا خلاصه کنم.کویر را فقط باید دید و لذتش را بلعید.
**
عکس از علی

بی او

2006-03-15T02:55:00.000-08:00

انگشتم را چسبانده‌ ام به شیشه‌ی یکسال ترشیده، دوست دارم امسال هم مثل معجزه سال پیش یکی از همان آدم‌هایی که نسل‌شان در حال انقزاض است از کوچه مان رد می‌شد. این خواسته زیادی نیست، عمونوروز و صدای دایره زنگی اش. روز‌هاست که منتظرم ولی نمی‌آید(نکند همه‌چی را گذاشته و پرنده مهاجر شده و رفته؟)از این داستان تکراری می‌ترسم، دستشان توی دستمان هست ولی یکهو غیب می شوند و هیچوقت بر نمی‌گردند. حتی می‌ترسم از این که نوروز بیاید ولی پدر بزرگم نیاید. امسال آتشی روشن نکردیم که خاموشش کنیم، امسال روی صندلی زبان نفهم‌ام نشستم و با صدای هر انفجار فکر می‌کردم که مگر قرار نیست رفته‌ها بالاخره روزی برگردند و خوشحالمان کنند. هر سال باباجون همه‌مان را مجبور می کرد که از روی آتش محشرش بپریم و تا آخر شب می خندیدیم. قبول، شاید کار داشته ولی حداقل برای تاپ صحرایی سیزده به در که حتما می آید، چون فقط او بلد است چطور روی درخت‌ها تاپ ببندد. اوایل فکر می‌کردم که دیگر هیچوقت هیچکداممان نمی‌توانیم بخندیم. روز‌ها گذشت و به زندگی عادی! برگشتیم ولی هر چند‌وقت یکبار، موقع یکی از همان امور جمعی و خانوادگی که او نیست توی لحظه های حساس اپیدمی غم همه‌مان را پخش و پلا می‌کند. خجالتی تر‌ها می پرند توی دستشویی و یا یکهو هوس دوش گرفتن می‌کنند، بقیه که به رویت اشکشان حساسیتی ندارند آرام همانجا قطره می‌سازند. کاش می‌شد عزیز‌ترین ها را وادار کرد تا قسم بخورند که هیچگاه ترکمان نکنند. دوست داشتم برایش می‌نوشتم دست‌کم به بهانه یک اسکناس تا‌نخورده که هر سال از جیب کتش در می‌آورد و همیشه بوی خوب می داد، به خاطر برق چشم بچه ها نه اصلا به خاطر سال نو و عید دیدنی سری به ما می‌زد.
بنفشه خریده‌ام، تو که نیستی یکی باید هوای باغچه‌ات را داشته باشد.
امضا: یکی از اعضای باشگاه زنده ها

the bus is never going to come

2006-03-05T14:48:00.000-08:00

کیو

2006-02-25T02:15:00.000-08:00

نور کمرنگ و بی رمق مهتاب افتاده روی دیوار و شبیه هیچ چیز نیست. لامپ میز تحریر مدام روشن و خاموش می شود، هیچ حرفش را نمی فهمم. نمی خواهم به تصور عامه مردم خیال خودم را راحت کنم که« بله، عاشق شده» آدم ها وقتی رفتار متفاوت یا عجیبی را می بینند تنها می توانند نتیجه بگیرند که یا عاشق است یا دیوانه. مادر بزرگم تلفن خرمایی رنگ تنهایی داشت که یکریز زنگ می زد، همه می گفتند که عاشق است ولی بعد از مدت ها فهمیدیم که فقط و فقط دلتنگ است و نمی داند این سرمایه را کجا پس انداز کند.
کیو لبخند می زند. کیو یک میمون پارچه ای با شلوار جین و لباس چهار خانه و کلاه شکار سبز است. او یک کتاب خوار نیست ولی به مطالعه علاقه دارد. او اولین کسی است که کاغذ های سیاه شده ام را(دور از چشم من) می خواند. گاهی صبح ها می بینم کاغذ ها را مرتب کرده و شماره زده و حتی دور بعضی از کلمه ها خط کشیده. او یک لبخند زیبا دارد. در طول روز لبخند های متحرک زیادی جلوی آدم ظاهر می شوند ولی نمی دانم چراخیلی هاشان مثل یک وصله ناجور توی ذوق می زنند. لبخند کیو یک تکه نخ است که یک کارگر چینی روی صورت بی لب کیو دوخته و بعد پرتش کرده روی بقیه میمون های خندان و آنقدر کنترمیمون سازی شماره انداخته که آخر ماه کارگر چینی حقوقی توی جیبش گذاشته و به خانه رفته. اغلب فکر می کنم که کرور کرور لبخند روزانه را کدام کارگری دوخته که اینطور قلابی اند(حتی نمی توانم با کارخانه شان تماس بگیرم و از کیفیت محصولشان انتقاد کنم). او تنها کسی است وقتی در مورد چیز های عجیب و غریب می نویسم(هر چند بعید) لبخندش را پس نمی گیرد و با لاک غلط گیر به جانم نمی افتد. دراز می کشم روی تخت . منتظر می مانم تا لامپ میز تحریر یک بار دیگر چند ثانیه روشن شود و کیو را برای اولین بار در حال ارتکاب جرم و دست کاری کاغذ هایم ببینم. هر چه منتظر می مانم روشن نمی شود(حتما فکری به حال غم اش کرده است).همین موقع هاست که خوابم ببرد. امشب دوست دارم توی خوابم میزبان درخت های آلبالوی باغچه عقبی خانه بچگی باشم، زیر نور رنگ پریده مهتاب پچ پچ کنند و ریز بخندند.

بهانه بهار

2006-02-16T15:18:00.000-08:00

چله زمستان که می شود، وسوسه می شوم کاغذ دیواری را عوض کنم. کاغذ دیواری همان جا بی صدا می ماند، نوبتش سر آمده ولی به روی خودش نمی آورد، فکر می کند که من هم حواسم نیست، می ماند. لباس هایم را از روی زمین جمع نمی کنم. کاغذ های مهم زیر پوست میوه و لیوان های ردیف شده و کتاب و دفترو دستمال کاغذی گم و گور می شوند. گنجه(میز تحریر) مثل یک تپه پر از آشغال و اسباب و هزار جور چیز مربوط و نامربوط غیر قابل نفوذ می شود. کمد به مرز انفجار می رسد و مثل گربه های خپل نفس نفس می زند. همیشه چند تا لباس از کشوها بیرون مانده اند و جیغ و داد راه انداخته اند. آمار نقص عضو بالا می رود. بیشتر لنگه های جوراب بیوه شده اند و با آدم راه نمی آیند. با نیروی معجزه می توانم مدادی خودکاری برای نوشتن پیدا کنم(به معجزه اعتقاد دارم). توی گرداب لباس و کاغذ و لیوان و زرورق شکلات و تکه های سیم و کاغذ سمباده و و کتاب و مو! غرق می شوم ولی هیچ چیز را تغییر نمی دهم چون بهار در راه است و باید خانه تکانی کنیم. بهار شکوفه ها ی زیبا(که فقط یادگاری کودکی اند) و حساسیت فصلی و آنتی هیستامین دارد. بهار خلسه های مخصوص خودش را دارد. اسمان آبی کمرنگ می شود و گاهی سوزن های کاج های صبور آسمان را سوراخ سوراخ می کنند. کافیست هوا کمی گرم شوند تا جیر جیرک ها تخم طلا بگذارند. شاید عیدی چند تا روان نویس خوشبو از آنهایی که همه نوشته های خلق شده شان بوی خوب می دهند گرفتم. می توانم ماه ها منتظر یک نامه از دوستی آشنایی بمانم و روزها با فکر آن لحظه که پستچی دوبار زنگ می زند شاد باشم. پست چی ها از معدود موجوداتی هستند که مایه مباهات بشرند. بله، هیچ کس حق ندارد بازار شامی که به خیال زودرس بهار بر پا شده است را مرتب کند.

چاله های ایمانی

2006-02-09T14:50:00.000-08:00

وقتی همه رفتند.
وقتی همه رفتند پی چیزهای همیشه مهم و آرزوی «بدست آوردنی ها» می مانم با این لباس چهار خانه و موهایی درازی که از کوتاه کردنشان می ترسم ، ساعت ها خیره می مانم به این صفحه سفید. این سوال همیشگی ست: آیا کلمات قدرت معجزه دارند؟ این دغدغه خیلی از کسانی است که به صفحه های سفید بی دلیل خیره می مانند. گاهی صبح ها فکر می کنم چه چیز می تواند لبخند روی لب کسی بنشاند؟ ایا معجزه فقط مخصوص پیامبران است؟ من به قدرت جادویی صدا و موسیقی و تصویر اعتقاد دارم ولی گاهی ساعت ها چمباتمه می زنم و خیره فکر می کنم که با کلمه می توان معجزه کرد؟به چه قیمتی می توانی این حروف وحشی و کلمه های غیر منطقی را طوری کنار هم چید که دلت جز خواندن و نوشتن چیز دیگری نخواهد(نمی گویم خلق شاهکار،قرار نیست دنیا از آن معدود شاهکار های بی همتا باشد، چند جمله ولی پر ولتاژ). به خط خطی های کنار دفترچه ها و تک و توک جمله های سرگردان و کلاغ های آسمان و شاگرد مدرسه ای های جسور و پرانتز های گستاخ ایمان دارم. گاهی حتی بعد از اینکه یکی دو ساعتی به صفحه سفید خیره مانده ام شک می کنم که اصلا معجزه را چه کسی می تواند برایم تعریف کند؟ شاید چیزی باشد مثل همه چیز های نسبی و دلچسب. شاید معجزه هم مثل مرگ، مثل غم،مثل صدای خنده و چند چیز دیگر تصویر مه آلودی توی پنجره های تنها یند. دوست داشتم چند مورد دیگر را به لیست ایمانی خودم اضافه می کردم. تازگی ها آخر یکی از این خلسه های چمباتمه ای ام فهمیدم علاوه بر کوتاه کردن مو هایم از بی ایمانی هم می ترسم. به خاطر همین بود که تمام مومنین حتی آنان که به بی ایمانی اشان مومن بودند را دوست دارم. تازگی ها وقتی همه می روند و هوا گرگ و میش می شود و صدای اذان آرام از هوا می آید و بعد از ساعت ها من و لباس چهار خانه ام و مو های بیش از حد درازم جزیی از صفحه سفید شدیم، می بینم شاید همه این ها معجزه ی موج کوچک سنگ یک بچه سرتق توی یک چاله کوچک گلی باشد. تازگی ها وقتی صبح می شود وعمر صفحه های سفید به سر می آید، می بینم به همه چاله های گل آلود هم ایمان آورده ام.

پست چی

2006-02-04T14:02:00.000-08:00

یک قاصدک توی این سرما گوشه پادری نشسته است. پیام دریافت شد. این کار ها کار اوست.نمی شناسیدش؟ آها نگفته بودم. او دوست دیوانه امیدوار من است که به قول خودش از این دار دنیا حتی یک فرقون هم ندارد که شب ها زنجیرش کند به یک درخت بدبخت که در نرود. تنها چیزی که در او بیش از حد نیاز تلمبار شده امید است و خوب، یک جور باید بین آدم ها تقسیمش کند تا توازن را بر قرار کند.اگر این توازن با نسبت های طبیعی برابری نکند با یک جرقه کوچک منفجر می شود و آتش می گیرد . خودتان می دانید چقدر سخت می توان یک گلوله مشتعل را یک گوشه گیر انداخت و کپسول اطفاع حریق را رویش خالی کرد و زمستان دی اکسید کربن راه انداخت. او تنها موجودی است که توی فصل گرما توی باغ ها و دشت ها و پارک ها با یک تور حشره گیری اینطرف و آنطرف می دود و توی کیسه ها و قوطی ها و ظرف های مخصوص و عجیب قاصدک جمع می کند و منجمدشان می کند. به محض اینکه یکی امیدش ته کشید، یک قاصدک را از انجماد خارج می کند و به روش مخصوص خودش سر راه طرف قرار می دهد(بگذریم که زیاد هستند آدم های که نه قاصدک را می بینند و اگر هم ببینند نا دیده اش می گیرند و هیچ محل نمی گذارند). او مثل یک پیامبر خسته سالهاست که از رسالتش دفاع کرده . به او می گویند:" هیچ کس آنقدر احمق نیست که از یک قاصدک کوچک و بی معنی مثل یک سایه لاغر مردنی کنار دیوار، یک نشانه یا یک معنی پیدا کند! "ولی اودر مقابل استهزا حتی حلقه دوستان فقط سکوت اختیار می کند و بس. هیچوقت برایمان نمی گوید چرا، شاید او یک نوع پست چی بالفطره است(پست چی ها،خدای کودکی )
تا دیروز که غم ها خیرات بالش بودند، هدف من بودم. فردا شاید شما توی پله و راهرو های بی معنی بی هدف بالا و پایین بروید و هدف شما باشید. حواستان به کنج دیوارها و پرز پادری ها و کنار در و گوشه پله و هر جای دیگری که ممکن است یک قاصدک گیر کند باشد. به قول پست چی:" زندگی همین است، حواست به علایم باشه مثلا الان باید به این «با دنده سنگین حرکت کنید» گوشه جاده توجه کنی"

بانداژ

2006-01-28T13:06:00.000-08:00

باند را نباید زود از روی زخم برداشت. چاره ایی نبود، دایی از جایی دور بعد از چند ماه آمده بود. بی پدر بزرگ به استقبالش رفتیم و از زیر سوال هایش که "بابا کجاست؟" شانه خالی کردیم. هیچ چیز نمی دانست و این دفعه باید آرام آرام قصه مرگ بابا بزرگ را برایش تعریف می کردیم...
(گاهی عاشق سه نقطه ها می شوم، وقتی کلمه ها بی اعتبار می شوند و فقط یاد آور روز های غم اند)
بعضی صبح ها که هوای انگشت های باریک اش یا شعر خواندنش یا الکی انگلیسی حرف زدنش را می کنم، فکر می کنم آیا زیر آن همه خاک آن هم در زمستان سرد جنوب تهران هیچ سردش می شود؟هوا سرد است، خاک که دیگر هیچ. اصلا چیزی از آن انگشت های باریک باقی مانده؟ بعد به سبک معلم های دینی و قرآن( که شاید در یکی دو مورد می توانستند خیال آدم را کمی راحت کنند و ترس به جانم نیندازند) می گویم: او الان دیگر در بین ما نیست، شاید جسمش را توی آن گودال سرد گذاشتیم و رفتیم ولی روحش در جایی بهتر از اینجاست.هه!
توی جمع های فامیلی، توی صدای هر خنده، توی هر حرکت کوچکترین عضو خانواده، لای تک تک بوته های خشکیده اطلسی و کوکب حیاط اثری از اوست. همه با سرسختی از حقیقتی فراری هستیم. تنها خواهرم شب یلدا گفت: " همه اومدن و داره خوش میگذره ولی یه چیزی هست...جای بابا جون خالیه" و دیگر صدا نمی آمد.
هیچ دوست نداشتم اینجا جایی برای ثبت دلتنگی های همیشگی من باشد(اینجا فقط و فقط دفترچه یادداشت های تو راهی است و بس). شرط می بندم اگر بود و می دید فریاد می کشید: "فکر های بد بد ممنوع" چند تا نهال آلبالو جور می کرد که هر کدام را به اسم یکی از بچه ها بکارد.
***
این ترم دانشگاه به همان چند دلیل به بد ترین شکل تمام شد. توی ورقه ها هیچی نوشتم. از زندگی نصف شده بیشتر از هیچی در نمی آید.

عقب رویاها

2005-12-30T12:52:00.000-08:00

زمستان همیشه هن وهن کنان از راه می رسد. امروز هم از آن عصر های زمستانی است که ممکن است سقف آسمان سوراخ شود و مردم با چتر های رنگارنگ توی خیابان های شهر پخش شوند. توی کیف من چتر پیدا نمی شود(همراه داشتنش زیادی منطقی است). عکس یک ماه نابالغ توی چاله های پر آب شهر افتاده. یکی دو جوان یکه تاز کوچه ها شده اند. گربه ها پاورچین به سمت کیسه های زباله می روند و استادانه کیسه ها را می درند. دیگر همه برگ ها حتی یک دنده ترینشان بی منت زیر پای آدم ها افتاده اند. پیر زن هم محلی با چرخ خرید و دم پایی های طبی اش لخ لخ کنان رد می شود و آن دم و دستگاه فلزی عجیب و درب و داغان را توی چاله ها می اندازد و بیرون می کشد. از همان عصر هایی است که حتی به چرخ گوشت های قدیمی هم حسودی ام می شود(لااقل به درد رشته کردن گوشت می خورند). گاهی بچه ها از توی تاریکی جست می زنند و لای شمشاد ها غیب می شوند. عابر ها هر کدام راه خودشان را می گیرند و مثل مسافر ها توی تاریکی گم و گور می شوند که به مقصد برسند. به خانه که می رسم، آسمان خیس شده، ستاره نایاب شده و همان چند متر آسمان حیاطمان هم آب رفته. می گویند: دیگر هیچ سرزمین نا شناخته ایی وجود ندارد، هه! کی گفته که فصل طلایی داستان حتما باید فصل آخر باشد؟ می خواهم برای نویسنده یک نامه بنویسم و خواهش کنم فصل طلایی این داستان را به آخر کتاب تبعید نکند(باید طوری باشد که دست رد به سینه ام نزند، من از نسل نامه نویس های امیدوار و دوست داشتنی نیستم ولی تمام سعی ام را می کنم).می دانید، من هم مثل شما، مثل همه عابر هایی که دلشان را به دریا می زنند و توی سیاهی نیست می شوند، عقب رویاهایم می گردم.
**
اینترنت خانه مادربزرگ پنچر است.

سیم خاردار

2005-12-12T10:30:00.000-08:00

هیچکس یک تکه سیم خاردار یک و نیم متری گوشه انباری را دوست ندارد. خیلی ها از خار های تیزش می ترسیدند و نزدیکش نمی شدند و از دور حال و احوال می کردند. تنها دوستش یک آچار شلاقی بود که سال ها قبل طی یک سانحه تکه تکه شده بود. استخوان هایش تغییر شکل پیدا کرده بود. گوشه زیر زمین مرطوب و تاریک سه دور حول محور خودش پیچیدن و سال ها گرد ماندن کارش را ساخته بود. تنها افتخارش حفاظت از گوشه یک باغچه کوچک در دوران نوجوانی وقبل تر حفاظت از یک لانه مرغ و خروس بود. جوان که بود با رفیق شفیق اش، آچار شلاقی(معروف به آچار سگ دست، که از بچگی به خون لوله های فلزی تشنه بود) و هفت هشت تا از بچه های انباری کناری رفته بودند سفر،به جایی اسرار آمیز که مه سرمه ایی روی دریاچه اش برایشان قصه می گفت(این سفر را هزار بار برایم تعریف کرده بود). همیشه غر می زد " همه ترسم اینه که تا ابد اینجا بمونم. اول زنگ می زنم و بعد خار هام کند میشن و پووف(همه ترس سیم های خاردار کند شدن خار هایشان و زنگ زدن است، این را یکبار یکی از پیر هایشان در گوشی به من گفت و بعد سرش را پایین انداخت و به زمین خیره شد). شاید یه سیم چین نادون بیاد محض تفریح و خوش گذرونی تکه تکه ام کنه واین هیکل یک و نیم متری بشه سی قسمت پنج سانتی! عجب روزگاری شده! یعنی هیچ کس خدمات حفاظتی رایگان واسه یه آلونک کوچیک هم نمی خواد؟ انگار نسل بچه ها هم منقرض شده، قدیم تر ها بچه ها می اومدند و من می شدم شلاق اسب های خیالی شون یا لنگر کشتی ها ی بزرگشون". وقتی با عصبانیت غر میزد شبیه یک کتری قدیمی می شد که قل قل اش فقط نشان دهنده جوش آمدن بود و دیگر هیچ.
سرم شلوغ بود و مدت ها بود که سیم خاردار تنها را ندیده بودم.می خواستند یک پروژه جدید شروع کنند و نصف زیر زمین را بلوک سیمانی چیده بودند. از دور و نزدیک شنیده بودم که روزی چند بار یک بلوک سیمانی به سیم خار دار می گوید:"شما چه خار های قشنگی دارین" روز ها گذشت و هیچ خبری نشد.
چند روز پیش رفتم که حالی بپرسم و گذشته ها را با هم غرغره کنیم. کل زیر زمین و انباری ها را گشتم، نبود. جعبه ابزار را بیرون ریختم(ممکن بود یکی آنقدر پیچش داده بود که آن تو جا شود)، نبود. آشغالی را گشتم، تمام گونی ها را زیرورو کردم، صندوق های قدیمی را گشتم، هیچ پیدایش نکردم. حتما برای همیشه بی خبر رفته بود. بعید نبود که این ماجرا زیر سر بلوک سیمانی پر منفذ و احتمالا پر نفوذ بوده باشد. نمی دانم. گوشه زیر زمین خسته از این کاوش بی نتیجه نشسته بودم. لبخند می زدم اما. او را مجسم کردم که از اینجا بیرون رفته و آفتاب به پشت گردنش تابیده و نور کمی اذیتش کرده و چشم هایش را تنگ کرده، ولی به چیزی که می خواسته رسیده. خوشحال بودم ، نه به خاطر اینکه دیگر غرغری در کار نبود( که غر غر هایش را هم هر آشنای قدیمی دوست داشت).خوشحال بودم که او منفی بافی و آرتروزاش را گوشه زیر زمین گذاشته بود و راهش را گرفته بود و رفته بود، شاید آنجا که مه سرمه ایی روی دریاچه خوب بلد بود قصه بگوید.

کابوس

2005-12-08T03:00:00.000-08:00

خوابیده اند. گاهی ابر های سیاه جلوی ماه را می گیرند، امشب از آن شب هاست.

چند سال پیش که برادر دوستم یک روز صبح رفت که زود برگردد و دیگر هیچ وقت بر نگشت(دوستم بعد ها گفت که آدم ها و چند سگ، کوه ها را گشتند ولی برادرش را پیدا نکردند) فهمیدم که گاهی کابوس آنقدر واقعی می شود که میخکوب می کند، حتی آشفته از خواب پریدنی هم در کار نیست. سه شنبه بعد از ظهر که آمبولانس ها آژیرکشان خیابان معروف پایتخت را پر کرده بودند دیدم کابوس خواب بد و پرت و پلا های ترسناک غیر واقعی نیست، عرق سرد و اشک واقعیست.

تو راست گفته بودی که غصه های بزرگ ابر های سیاه اند.

کوکب ها

2005-12-02T12:29:00.000-08:00

پیش مادر بزرگم که هستم، دو سه هفته ای به خواب زمستانی می روم. بجز مواقعی که غذا می خورم یا بی هوا به اینطرف و آنطرف نگاه می کنم، خواب هستم. فی فی(موسس انجمن نا موجودمان، همان که یک سال است می خواهم در باره اش بنویسم) توی نامه آخرش نوشته: "تو هنوز تصمیم نگرفته ایی که به باشگاه بیایی؟ باز هم می گویم فعالیت برای تندرستی ات که خوب نباشد برای بهداشت روانی ات که خوب است!دست کم از این «تامبولیا» خلاص می شوی!کمی هم می خندیم". راست می گوید. ولی پیش خودم سبک سنگین که می کنم، میبینم به چربی و انرژی ذخیره شده در مقابل سرما نیاز دارم، شاید دست آخر رفتم قطب و شروع کرم به عکاسی از پنگوئن های خیکی سیاه سفید که روی یخ ها چپ و راست می شوند.
***
ماه ها گذشته.نمی دانم تا چند ماه دیگر مادربزرگم وقتی ساعت قدیمی شان چهار بار نواخت خیره بماند به در، که پدر بزرگم از شرکت برگردد. این روز ها کوکب های حیاط(ت) مرتب می شکنند. من آدم خرافاتی نیستم. دیگران می گویند:" این کوکبا تا وقتی اون خدا بیامرز بود، ترو تازه بودن. قهر کردن". پاییز شده و ساقه های ترد خواسته یا نا خواسته باید بشکنند، مثل یک دندان لق فراموش می شوند.
کوکب های شکسته را گذاشته ام توی لیوان آب کنار عکسش. دروغ چرا؟ دلم برایش تنگ شده. من اگر خدا بودم برای مرگ و دلتنگی یک تبصره می گذاشتم.

پاییز

2005-11-07T00:42:00.000-08:00

درخت نارون کوچک و توپی جلوی در، نیمه طاس شده.پسر بچه ها با باد گیر وگرم کن های ورزشی،گل کوچیک بازی می کنند.بچه های کالسکه سوار و مادر های کالسکه ران و زن ها و مرد های خیلی پیر کم کم از کوچه ها حذف می شوند. دختر بچه ها با ژاکت های رنگ و وارنگ گاهی توی پیاده روها می دوند و دست های کوچک شان را توی هوا تکان می دهند و غیب می شوند. عصر پاییز است. گاهی گردبادهای نیم متری کیسه های پلاستیکی سبک و تکه های کاغذ(که ممکن است کلمه های آشنا سوارشان باشند)و برگ های کوچک را از گوشه کوچه ها بلند می کنند و به اوج می رسانند. بالا می روند، آنقدر بالا می روند که نقطه می شوند و توی کوچه ها و محله های دور و نا آشنا فرود می آیند. همه چیز تحت تاثیر گرد نامریی پخش شده با باد های پاییزی، مبهم، مثل خواب. دستم را تو جیبم می گذارم و هوس بادبادک هوا کردن، می کنم. گاهی هم کفشدوزک شش نقطه ای را که بعضی شب ها از خواب هایم بیرون می آید و بالای تختم گشت می زند را می بینم(یک روز ماجرایش را برایتان تعریف می کنم، انگار او هم این روز ها دوست دارد بزند به دل ابر های سیاه آسمان پاییز). گاهی خورشید بزرگ و نارنجی می آید درست انتهای بزرگراه. اتوبوس ها و ماشین های بزرگ و کوچک و موتور های حامل آدم های«خسته به خانه بر می گردیم» مجنون شده اند و به سمت انتهای بزرگراه و درست وسط دایره داغ و سوزان می روند. قبل تر ها دیده بودم که پرنده ها پرواز می کنند به سمت آن دایره مذاب و نارنجی( می گفتم شاید یکی از همین آدم هایی است که پیش تر قلبش می تپیده، یا اصلا پرنده ای از یک سرزمین دور و غریب است و ... حساب پرنده ها از همه چیز جداست) ولی نمی دانم چرا هر چند وقت یک بار این وسایل نقلیه عمومی و شخصی هوس خودکشی می کنند و می روند که برای همیشه ذوب شوند. شاید عاشق آن گردی بزرگ و داغ می شوند. شاید هم غمگین اند و نمی توانند مثل ما روی حاشیه بام بنشینند و خیره شوند به آسمان صد رنگ عصر های پاییز، نمی توانند مثل بعضی آدم ها لیوان لیوان مایع های عجیب بخورند تا غم هایشان رقیق شود. شاید نمی توانند بخزند روی خرپشته و آنقدر پرواز دسته جمعی پرنده هایی که آسمان آبی خاکستری را نقطه نقطه می کنند، ببیبند؛ که به جای پرنده از آسمان، ستاره خیلی دور و کم نور بروید.

سفره ماهی

2005-10-28T04:30:00.000-07:00

استاد، درسش را تمام نمی کند. توی سر پایینی انداخته و ترمزش بریده، باد به صورتش می خورد و شاد است. او یک ماهی بدبخت است که از آب بیرون افتاده و دهانش را عاجزانه باز و بسته می کند و در حال مرگ است. نمی دانم روی چه حسابی ، در طول این دوسالی که هر ترم به بهانه یک درسی، هر هفته، هفته ای دو روز(آزمایشگاه و نظری) آمده و اینطور جان داده ، نمرده و راحتمان نکرده! من آرزوی مرگش را نمی کنم ولی شما هم اگر جای من بودید و هر چند روز یک بار، یک (سفره)ماهی جلوی رویتان بالا و پایین می افتاد و پوشش روی آبشش هایش را وحشیانه تکان می داد و آخرین زورش را برای زنده بودن می زد، دلتان می سوخت و دوست داشتید زود تر راحت شود . نمی دانم این درام کی تمام می شود . شاید یک نوع ماهی نادر است که عادت به در حال جان دادن زیستن دارد، یا از آن نوع ماهی هایی است که توی لجن و نه آب زندگی می کنند و یه برکه های گل آلود و متعفن و جان کندن راضی و دلخوشند، شاید هم یک دوزیست باشد، نمی دانم. دوستم می گوید او یک آدم با فهم و شعور یک تک سلولی بسیار ابتدایی است، وقتی هم که گرسنه اش باشد می گوید : او یک آدم با شعور در حد سالاد کاهو است. او شاید ماهی، دوزیست یا یک موجود ناشناخته باشد ولی به دلایل زیاد و کاملا قابل قبولی (که حوصله یکی یکی گفتنشان را ندارم) حتم دارم که او یک آدم نیست. من اغلب وسط کلاس در می روم. چون دقیقا وقتی کلاس تمام شد و او دوباره کمی آب گندیده برای زنده ماندن پیدا کرد، پرده دوم این درام شروع می شود و هر بیبنده ایی را به گریه می اندازد. سنجاق قفلی ها همدیگر را پیدا می کنند در اطراف کلاس گروه های چند تایی تشکیل می دهند و از آخرین اخبار و رویداد های جهان سنجاق قفلی های نمونه و زیبا و پولدار و فرهیخته و تلاش گر حرف می زنند و گاهی (سفره)ماهی را مسخره می کنند و اشکالات درسی می پرسند و ته و توی علم را در می آورند. من از آن آدم های همیشه امیدوارم. خوراکی مور علاقه ام مغز بادام و مغز پسته و دیگر مغز هاست. یک نفس تا اولین خشکبار فروشی می دوم و خوردنی های مورد علاقه ام را می خرم. این مغز های کوچک را دوست دارم.
من از آن آدم های همیشه امیدوارم. با خوشبینی مفرط می گویم: حتی مغز های کوچک هم توانایی بروز خلاقیت و فکر جدید و دگردیسی و از همه اینها مهم تر، یک بار زندگی کردن و یک بار جان دادن را دارند. چه می شود کرد؟من از آن آدم های همیشه امیدوارم.

پ.ن: این را بعد از مدت ها برای دوستی که ناراحت شده بود می نویسم. هنوز استاد های زیادی هستند که به معنی واقعی کلمه استاد اند و هنرمند. کلی دانشجو محشرو پویا هم توی دانشگاه ها هست. این مطلب را بعد از اتفاقی که نباید می افتاد ولی افتاد نوشتم ، در حالیکه از عصبانیت به مرز انفجار رسیده بودم. اینجا هنوز آنقدر شخصی هست که عصبانیتم را خالی کنم و صرفا برای ثبت بعضی اتفاقات مطلبم را پاک نمی کنم.

مهتاب

2005-10-22T08:38:00.000-07:00

یک تکه مهتاب افتاده وسط هال. یک ذوزنقه سفید و مست کننده. من دورتر نشسته ام و مسخ شده ام، نزدیک نمی روم(قرص ماه کامل است؛ممکن است گرگ شوم) . امشب از آن شب هایی است که مادربزرگم زودتر خوابیده . وسایل و دفتر دستکم را جمع کرده ام و مهاجرت کردم به اینجا. من هستم و مادربزرگم. شب ها چای می نوشیم و او خاطراتش را تعریف می کند.گاهی دلش برای پدربزرگم تنگ می شود و اشک توی چشم هایش جمع می شود. به شلختگی و شب بیداری و صدای گوشخراش آخر شب سازم و صبح خواب ماندنم هم عادت کرده. حواسش هم خیلی به وضع تغذیه ام هست ، تهدیدش میکنم که تا چند وقت دیگر کامل گرد می شوم و وقت برگشتن به خانه قل می خورم. او همان دختر بچه شکمو و توپول رویاهایم است، که ناخن هایش را می جود وموهایش را پشت گوشش می گذارد و گاهی با هم می رویم زنگ خانه ها را می زنیم و در می رویم). بعضی شب ها اما آشفته از خواب میپرم و فکر می کنم که پدر بزرگم هنوز زنده است ، بعد شستم خبر دار می شود که خواب دیده ام، مدت هاست صدایش توی راهرو ها و خانه نپیچیده. از جایی یک تکه نور گیر می آورم و مادر بزرگم را می بینم ، صدای نفس هایش را که میشنوم خیالم کمی راحت می شود(این کابوس از کودکی بوده؟ آنهایی که دوستشان داری یکهو بی دلیل و بی خبر می گذارند و می روند؟ ) . دیروز پدر بزرگم از جایی که نمی دانم کجاست و شاید هیچ کجاست بی خبر آمده بود ، آمده بود بانک ، با آن موهای نیمه سفید و بلوز سرمه ایی قشنگش. صدایش کردم، برنگشت، باز صدایش کردم، برگشت، انگار اما من را نشناخت، نزدیک تر رفتم، او نبود. تا خانه دویدم ، کاش می شد مثل کودکی ها می خزیدم زیر تخت و مورچه ایی را گیر می آوردم و بهش می گفتم که یک بادکنک نحس توی گلویم گیر کرده. دیگر حتم دارم که اگر یک چاخان اساسی بسازم یا خودم را یه مریضی بزنم امکان ندارد بیاید و برایمان شعر بخواند و دست هایش را توی هوا بچرخاند.
امشب از آن شب های مهتابی است. یک تکه مهتاب افتاده وسط هال. یک پشه سرگردان و خونسرد بی آنکه مست شود، نور را رد می کند و آرام می رود. صدای جاروی آقای نارنجی پوش می آید. امشب از این مهتاب پت و پهن یک تکه ی ذوزنقه ایی کوچک به من رسیده، لبخند می زنم، همینطوری. برای همه آدم هایی که هنوز نوه ها و همسر و خواهر و مادر و پدر و دوست هایشان را ترک نکرده اند(یکی اش شما) و صدای نفسشان می آید یک آرزو می سازم.
نمی گویم چندین متر از این نور سفید ساحر، یا یک ذوزنقه خیلی بزرگ، که حتی شاید یک مربع کوچکش هم نصیبتان شود، درحالیکه، لبخند می زنید.

***

اون یکی خونه ، ممنون،هزارتا!

چراغ قوه

2005-10-06T20:39:00.000-07:00

او یک لامپ است. او یک شمع نیست، نمی سوزد ولی نور دارد . یک لامپ مسن و عزیز که سالهاست وسط چند تا کریستال لوستر آویزان به سقف پذبرایی خانه یک خانواده معمولی جا خوش کرده است. او سالهاست که کارش را درست انجام می دهد. او تنها دو حالت دارد: روشن و خاموش . به این دو حالت چنان خو گرفته که می داند کی روشن باشد و کی خاموش . بهره هوشی، خوب . استعداد و عملکرد، خوب . زندگی، عالی . با کمی تامل می توان قدر چنین لامپ باوفا و پرکاری را دانست. او فقط یک اشکال دارد ، وابسته به یک سیم است . اگر سیم را قیچی کنید رسالتش را از دست می دهد. من تنها امیدم این است که او یک روز یک بچه داشته باشد و قبل از اینکه بسوزد صاحب فرزند، آن هم از نوع چراغ قوه اش بشود . تنها امیدم این است که ورژن جدید تر او با اینکه کم نور تر است ولی قابل حمل و نقل باشد ، یک جا نماند و با بیش فعالی یک آدم قیچی یا سیم چین به دست، رسالتش را از دست ندهد. چراغ قوه ی یک نوجوان کم خواب از آنهایی که زورکی باید شب ها زود بخوابند باشد و کمک کند که پنهانی زیر لحاف کتاب بخواند . اصلا دست یک دزد باشد ، چه اشکالی دارد که از پشت بام ها بپرد و پنهانی توی خانه ها بخزد؟ توی دست یک کوهنورد باشد و از کوه ها بالا برود. بلند پروازانه تر، گوشه کوله یک جهانگرد باشد(حتی اگر دیر به دیر بیرون آید) . نه اصلا، یک چراغ قوه معمولی کوچک و خانگی باشد، که توی انباری یا آشپزخانه می گذارندشان و سوسک ها را توی تاریکی رد یابی می کنند و وقت های که برق می رود یادشان می افتیم . ولی قسم به جان همه چراغ قوه ها و لامپ ها و کرم های شب تاب و هر چیز دیگری که نور تولید می کند، برای تمام عمر یک جا نماند ، خودش خواهد فهمید که هر چیز راکدی یک روز می پوسد . که مرگ یک لامپ غمگین با ضربه سنگ تیرو کمان یک بچه سرتق یا سکته ناگهانی در اثر تغییر ولتاژ یا دلایل ناگهانی دیگر به مرگ با زخم بستر و پوسیده مردن می ارزد.
او یک لامپ است و من تمام حواسم قبل از اینکه به خود او باشد، به بچه ای است که هیچوقت نداشته . بچه ای که برایش کلی خواب و خیال بافته ام. یک چراغ قوه فراری.

کپی ها

2005-10-01T09:13:00.000-07:00

حقیقت دارد . بیشتر(برای قشنگی می گویم بیشتر، ولی همه) آدم های دوپا، کپی شده هستند، رنگی یا سیاه سفید . یک روز یکی مدل اولیه را روی دستگاه کپی گذاشته و دکمه شروع را زده و فراموش کرده که دستگاه را خاموش کند و این افتضاح به بار آمده(کاش برق می رفت) . البته آن وسط چند تایی هم با نقص فنی هستند ، مثلا کاغذ گیر کرده و کج و کوله شده اند.همه متوسط، آرام، دلخواه و دلچسب . احتمالا مدل اولیه یک محصول زیبا ، بازار پسند ، متوسط و لذیذ بوده ، مشتری دست رد به این مدل ها نمی زند . کپی های مدل اولیه ، افراد مفیدی برای جامعه هستند . با قدرت نان درآوردن ، کمر راست کردن ، نق زدن و زندگی کردن بالا. احساس ، شک ، خلاقیت ، پرسشگری و خطر و آدرنالین و همه و همه در حد کافی ، نه بیشتر ، نه کمتر . برای بچه ها قصه های بی خطر می گویند ، برایتان گل مصنوعی می خرند ، با شما به تفریح می آیند ، ولی نه نوک قله ، پارک کوچه کناری.رفیق شادی و غمتان می شوند و دست روی شانه تان می اندازند و گاهی ، بسته به شرایط در مذمت این زندگی بی وفا کلمه خرج می کنند. میکروفون را به دست می گیرند و چند جمله از فلان اندیشمند معاصر چرند پران و همه چیز دان نقل می کنند ، گذری به سنت ها می زنند و چند جمله از حاج خانم بلبل و حاج آقا شلغم در باب فواید استفاده از عرق خار شتر برای افسردگی و ربط سنگ پا به سلامت روحی و موفقیت در زندگی می گویند . فکر می کنم همان چند تا کپی های با نقص فنی به این سالم های نرمال و راضی و عزیز و حسابگر و موفق بیارزند ، حداقل توی گوشتان با سیخ خروار خروار نصیحت و تجربه و اطلاعات و دانش و فهم لبریز شده ، وارد نمی کنند.
و اما تک و توک آدمهایی که نمی دانم از کجا آمده اند و می ترسم نسلشان منقرض شود . همان هایی که شب ها آسمان را نشانتان می دهند و الزاما(شاید برای دلخوشی) شما را مالک پرنور ترین ستاره نمی دانند ، با سوال های عجیب مثل علف هرز برخورد نمی کنند . با ما به نوک قله می آیند و گاهی خودشان را به پایین پرتاب می کنند . برایشان هیچ مهم نیست که کاغذمان کاهی ارزانقیمت یا گلاسه مرغوب باشد . گاهی ما را توی قصه شان می آورند و گاهی همسفرمان می شوند . اگر حرفی بزنید توی گلویتان خودکار فرو نمی کنند ، فکر های ناب به جانمان می اندازند و یکهو غیب می شوند ، بعضی هاشان بر می گردند و بعضی ها هیچوقت بر نمیگردند ( شاید به یک سفر بلند بروند یا توی دره بیفتند ) . شاید وجودشان به دلیل یک حادثه، یک شانس یا یک احتمال تقریبا محال بوده . من نمی دانم ، از من نپرسید . ولی از من می شنوید، اگر می بینید این دستگاه فتوکپی همینطور یک دم کار می کند و هیچ کس خیال خاموش کردنش را ندارد و برق هم ممکن است هیچوقت نرود ، نگران نشوید. همیشه میان هزار هزار ، شاید هم میلیون میلیون کپی ، تک و توک احتمال تقریبا محال است . او خودش را به شما نشان خواهد داد ، کافیست وقتی کاغذ ها را که جمع می کنید و روی هم می گذارید و روی پیشخوان ردیفشان می کنید ، کمی دقت کنید .
***
فصل ورود پرنده های مهاجر است ، حیف . دوست داشتم می رفتم سفر و از نزدیک می دیدمشان.

بابا جون

2005-09-05T15:56:00.000-07:00

بابا جون مرد.
این یک داستان نیست . حقیقت این چند روز خانواده ماست . ما رفته بودیم که مادر بزرگم را عمل کنند ولی پدر بزرگم مرد . تلفن ها زنگ می زدند و همه می دویدند . مامان جون بی خبر از همه جا روی تخت بیمارستان دیگری خوابیده بود . ولی وقتی دم در بیمارستان رسیدیم ، همه چیز تمام شده بود . هر کس به یک طرف می رفت . نشد مثل همیشه توی لاک خونسردی ام باقی بمانم ، همین شد که توی دستشویی بیمارستان «مهراد» مچاله شده بودم . دستم صورتم را پوشانده بو د و اشک هایم که هیچوقت اینقدر زیاد نبودند ، دست هایم را . بابا جون توی قاب رفته بود و کنارش شمع می سوزید . گفته بودم شب قبل من ، خواهرم ، مامان جون و بابا جون رقصیده بودیم(آن هم من!)؟ و او فردا نبود . پس من باید با کی برقصم ؟ و اطلسی ها را پیش کی ببرم که برایشان دارو تجویز کند ؟ وقتی مامان جون را آوردن ، هنوز نمی دانست رفیق پنجاه ساله زندگی اش روی یکی از همان صفحه های فلزی کشویی آرام دراز کشیده . باید برای مامان بزرگی که عمل قلب کرده بود فیلم بازی می کردیم تا بویی نبرد . من توی قالب مسخره بازی ، مامان ، بابا ، دایی ها ، خاله ها و ... همه با لبخندی تصنعی که هر آن ممکن بود بترکد و حقیقت را رو کند . عاقبت او قضیه را فهمید( و نمیدانم چطور برایتان بگویم که چه شد) ، مامان انگار ساده ترین جمله ها را نمی فهمید ، اورژانس آمد برای مامان جون . فامیل و همسایه ها آمدند. همه از مرگ ناگهانی مردی که نه مریض بود ، نه زیادی پیر بود و نه اهل دود بود شوک زده بودند . مرد ها روی پله ها و گوشه راهرو ها می نشستند و گریه می کردند. زنها میان اشک هایشان سیاه می شدند و تاریکی حیاط خلوت صدای هق هق ام را به گوش همه می رساند .
توی مسجد ، به موزاییک کف نگاه می کنم ، انگار رویش آب ریخته باشند ، بعد انگار یک چشمه جوشیده باشد و انگار توی استخر با بغضی وحشتناک شنا می کنم و بعد آب استخر با سرعتی که به عمرم ندیده ام خالی می شود ، آب استخر دو قطره شده و روی موزاییک چکیده . اینجا بوی خاک و گلاب می آید . پلک که قرمز می شود ، چشم کامل باز نمی شود . کاش می شد مثل همیشه ساعت زنگ می زد و از خواب می پریدم و از از دروغ بودن همه چیز هایی که دیده بودم مست می شدم . کاش ساعت زنگ می زد و زنگش پایان کابوس مرگ و آغاز یک روز پر امید بود . آدم ها می آیند و چند جمله تکراری می گویند. گیریم که نم اشکشان را روی استخوان شانه ام حس کردم . عکس شاد ترین بابابزرگ دنیا و سر حال ترین و فعال ترین رفیق کوهنوردی ام را به همه دیوار های محل چسبانده اند . می دانید ، این جمعیت گریه می کنند ، من و چند نفر دیگر شربت پخش می کنیم ، گریه شان را کردند ، باید کباب چرب بخورند ، نوشابه شان را که سر می کشند دیگر دلم تاب نمی آورد ، باز مچاله می شوم ، یک گوشه مچاله می شوم که اشتهایشان کور نشود .
می دانید ، دروغ چرا؟ غذا ، بی او ، هیچ از گلو پایین نمی رود . او باید باشد و برای همه غذا بریزد و غر بزند " چه معنی داره آدم اینقدر کم غذا باشه؟! " دلتنگش هستیم به این زودی . پشت پنجره می ایستم که بیاید و بگوید :" سارا، جیک جیک، ببین این کوکبا چه درشتن " یا برای مامان جون با صدای بلند بخواند : " من تو رو می خوام ، تو رو می خوام ، اونارو نمی خوام " ، لباس اسپرت بپوشد و و بگوید : " تیپ دارم ها! "
بوی شب بو هایش حیاط را برداشته . او آمده ، قصه اش را تمام کرده ، خودکارش را روی کاغذ گذاشته و رفته ، ما ماندیم با بغضی که خفه مان می کند.
اگر خواستید برایم« حاضر» نزنید ، ولی غیبتم را بگذارید به حساب این زخم گنده که با هیچ چسب زخم و بخیه و گاز استریلی درست بشو نیست . این روز ها دل نوشتن که هیچ ، دل نفس کشیدن هم ندارم .

پ.ن : من نمی دانم اینجور وقت ها برای تشکر چه حرف هایی می زنند ، راستش بلد نیستم . به هر حال بابت چیز هایی که نوشتید و گفتید ممنون.

کار

2005-08-27T01:18:00.000-07:00

چک را گرفته ام توی دستم و نگاه می کنم . بله این حقوق دو ماه من است . این پاداش آن ساعت هایی است که پای کامپیوتر نشستم و برای یک چینی زبان نفهم یا یک فرانسوی حواس پرت سفارش نوشتم . گیریم که هیچوقت گرسنه و خسته نبودم ، گیریم که هیچوقت غمگین از توی راهروها نگذشتم ، گیریم که بخاطر کار از خوشی ها نگذشتم ، بله این پاداش کار نیمه وقت است.«دخترکم تو آب دیده میشوی!» اصلا در کدام کار می توانی یک همکار بی همتا که رفیق دلت و پایه رفتن و نوشتن باشد پیدا کنی ؟ در کدام کار می توانی دوست ها را کنار هم جمع کنی و عزیز ترین ها را کنار هم داشته باشی(حتی برای چند ساعت)؟ یا توی کدام کار می توانی برای ساعت ها «جیم» شوی و یک ماه توی مزرعه شخم بزنی(هیچ کس به اندازه من ایتالیا را دوست نداشت)؟ روی همان صندلی سبز بود که از بیماری ، ناراحت و از شادی و موفقیت ، شاد می شدم. من اینجا نشسته ام و به موضوع احمقانه « تجربه کاری» فکر می کنم . "کار نیمه وقت. شما دانشجو هستید؟" . اینجا نشسته ام و خاطره شدن همه ی آن تصاویر فکر می کنم ( سال پیش که کارم را رها کردم ، فکر نمی کردم یکسال بعد تمام تصاویر محل کار و آدم ها و بچه ها و تمرین ها و تکرار ها با جزییات توی ذهنم باقی بماند ، حتی روز اول را که می لرزیدم ، که وارد کلاس شدم و هیچ کس ساکت نشد ، پشت میز ایستادم و با صدای خنده دار مخصوص همه ی بی تجربه ها خواستم خودشان را معرفی کنند. یک روز همه را کنار هم می چینم و اینجا می نویسم) . می دانید ، اصلا من تصاویر و خاطره ها و تجربه ها و مهمتر از آنها همان تک و توک آدم های دوست داشتنی را که گوشه دلم سخت جا خوش کرده اند ، نه با حقوق دو ماه ، نه با حقوق تمام ماه های سال ها و نه با طولانی ترین عدد ثبت شده روی هر چکی توی دنیا عوض نمی کنم . و می خواهم این را برای تو بنویسم ، که شاید همسن یا همفکر من هستی و شاید پاورچین از اینجا رد میشوی و روزهایت مثل روزهای من می گذرند، نمی گویم «شاد باش» ولی این را از زبان کسی بشنو که خیلی روزها از شدت غم توی آسانسور ها و راهروهای آشنا ، گم می شد و مثل سرگردان ها بی هدف وقت تلف می کرد(گرچه این حرف ها را از آدم های بزرگ تر و با تجربه تر از خودم شنیده بودم ولی می دانی که: نرود میخ آهنین در سنگ!) هیچ چیز در موضوع احمقانه « تجربه کاری» آنقدر ارزش ندارد که تو را با بغض ، با خستگی روحی ، یا افسردگی کاری به خانه بفرستد. روزگارت شاد.

ارومیه

2005-08-15T07:45:00.000-07:00

سفر را دوست دارم، حتی سفر به جاهایی که از نظر دیگران حرف خاصی برای گفتن ندارند. از ترمینال یا فرودگاه یا بندر شروع می شود ، با آدم هایی که همیشه دیر می رسند(مثل خودم). اتوبان های دراز و بچه های دست فروش. قرار گذاشتم همه چیز را خوب ببینم . جاده هایی که انگار هیچوقت به مقصد نمی رسانند . رستوران های کثیف بین راهی . زمین های زرد گندم دیم. گاو های همیشه مست از عطر یونجه. پیرمرد های تراکتور ران . درخت های سبز سیب کال . لباس های بلند و رنگی و زرق و برق دار زن های محلی(فکر می کنم توی جیب های کوچک جلیقه شان یک راز برای روز مبادا نگه داشته اند) . بزهای لجوج و چوپان های آفتاب سوخته . بچه های لاغر مردنی و چالاک . و شهر: میدان های کوچک ، محل قرار پیرمرد های بازنشسته . خیابان های کوتاه و بازار های دراز و تو در تو که از سوراخ سقفشان یک تکه خورشید روی سر مردم می افتد. آدم هایی که زبانشان را نمی فهم. پرسه های لذت بخش بجای دیدار های تر تمیز از تمدن و تاریخ پرس شده(موزه ها). حجاری های شگفت انگیز خیلی قدیمی در کوه . یک دریاچه با آب و نمک و لجن مخصوص و آرتمیا(حواست هست؟ من تو را دوست دارم) . لک لک هایی که به ساحلش پناهنده شدند و کشتی هایی که می آیند و می روند و خیره می کنند . غذاهای محلی و سوغاتی های ناب و دست فروش های سمج و جوان های محلی. تاکسی های درب و داغان و راننده های خسته و بد اخلاق . بچه های محلی سمج( انگار توی همه شهر ها پخش شده اند و شادی شان را توی همه ی روستا ها و شهر ها و استان ها و کشور ها یدک می کشند) .کار گر هایی که تند تند چرخ دستی های کهنه شان را هل می دهند. مسافرخانه ها و مهمانسرا و هتل هایی که تند تند پر و خالی می شوند. چراغ هایی که آخر شب، تک و توک از کنار پنجره رد می شوند و تنها می مانند. من و هزار تصویر از آدم ها و خانه ها و کوچه ها و حرف ها و رسم ها و رفتار ها که برای نگفتنشان می توانم آلزایمر خفیف در جوانی را بهانه کنم. و آخرین و ماندگار ترین تصویر:

همان شهر ، یک عصر تابستان ، یک پارک در حال انفجار از مردمی که از زبانشان تنها«من ترکی بیلمیرم» را بلدم . یک گروه هنری: پیرمردی که با با یک سیگار نیمه سوخته گوشه لبش کمانچه می کشید، یک نوازنده تنبک و یک رقاص روی صندلی چرخدار.

بیایید فقط برای چند ثانیه همه ی صحنه های بد ، همه غم های تاریخی و برداشت های سیاسی و غیر سیاسی و عقده های گلوله شده را کنار بگذاریم و فقط این سه نفر را ببینیم. صدای تنبک و کمانچه، رقاصی که دست هایش را توی هوا با لبخند تکان می داد. دختربچه ای که رفت و دست مرد فلج را گرفت و دونفره رقصیدند. باید می بودید و می دیدید ، جمعیتی که دورشان تا شعاع چند متری حلقه زده بودند ، آدم هایی که تنها برای چند دقیقه درست می شنیدند(حتی با صدای ساز نا کوک) و لبخند می زدنند وبچه هایی که دست های

پدر و مادرشان را رها می کردند که آن وسط گروهی برقصند.

چراغ ها و همه ی نورهای پارک که توی چشم های آدم های آنجا می توانست یک شهر را روشن کند.

از خودم میپرسم:«چند تا شهر هست که ندیده ای؟» .چقدر شهر همین نزدیکی ها و شاید هزار هزار کیلومتر دورتر هست که باید برای سفر به تک تکشان خودم و دیگران را هوایی کنم.

اونی که نبض داره

2005-08-03T02:48:00.000-07:00

سوار آسانسور که شدیم ، من بودم و خانم فضول و آقای نظافتچی(باید برایتان بگویم که او وسواسی است و این یعنی نقطه سقوط ، آن هم برای کسی که در یک مجتمع چند صد واحدی کار می کند) . از طبقه نهم به هشتم که رسیدیم یک آقای نیمه محترم(دوست ندارم بگویم چرا) به جمع مان اضافه شد. می دانستم که همین موقع هاست که خانم فضول شروع می کند. او یک کابوس است . اول بازجویی می کند و بعد جلوی رویت در حالیکه لوله اسلحه اش را درست به وسط پیشانی ات چسبانده، ماشه را می چکاند. بدبختانه حافظه خوبی هم ندارد ، همیشه اول همان سوالات ابتدایی و پایه را می پرسد و بعد بازجویی اش را تخصصی تر می کند. ما زنده ایم. همه چیز درست پیش می رفت. اگر دقت کنید همیشه همه چیز درست و عادی پیش می رود ، ولی گاهی در همین ثانیه های عادی ، اتفاق غیر عادی می افتد. کمی شبیه فیلم ها . بله اتفاق غیر عادی. ما از طبقه هشتم به طبقه منهای سه سقوط کردیم. یازده طبقه سقوط آزاد. امیدی نداشته باشید که بگویم در طول سقوط چه شد و ما چطور روزگار!گذراندیم. آنقدر زود گذشت که حتی دچار استرس مرگ نشدیم. فقط گیج بودیم و دقایق آخر خانم فضول با صدای گوشخراشی جیغ می زد. ما در راه مرگ بودیم. به همین راحتی که هر روز برای هزاران نفر اتفاق می افتد. آنطور که یادم می آید قبلا وقتی میان همه مشغله ها به مرگ فکر می کردم، می ترسیدم. ولی آن موقع اصلا نترسیدم . شاید هم فرصت ترسیدن نداشتم . در حالت طبیعی همه چیز را در حد هاله های سرگردان می بینم ، پس طبیعی است که از سقوطمان تصویر گنگی در ذهن داشته باشم. انگار قسمتی از وجودمان در همان طبقه هشتم جا مانده بود. سقوط کردیم. اول همه جا تاریک بود. سیاهی مطلق بود. دیگر صدای جیغی هم نبود . دقایقی شاید هم چند ساعتی گذشت ، نمی دانستم و نمی فهیدم که کجاییم. بوی سوختگی می آمد. زمان نبود. شاید ما هم نبودیم. تاریک بود.

یک خط باریک کم نور می دیدم . آهان پلکم باز شده بود ولی خیلی کم نور بود. در باز شد ، دیدم که آن سه نفر دیگر هم مانند من از آسانسور بیرون امده بودند. عجب جایی بود! یک نفر آمد و گفت:«سلام .خوش آمدی. حالا بگو چطور دوست داری؟چه دنیایی می خواهی؟ این جا همان جاست. ببخشید که تابلو رو برداشتیم ولی چند وقت دیگر دو باره «سرزمین رویایی شما» را می کوبیم به سر در اینجا».دیدم سه نفر دیگر هم با چند نفر حرف می زنند و شادند. هول شده بودم . او گفت چشم هایت را ببند . وقتی چشم هایم را باز کردم، همه چیز همانطور بود که می خواستم. باور کنید نمی دانم از کجا شروع کنم. باید از جایی بگویم که هیچ چیزش آزار دهنده نبود. سلام سرزمین رویایی من . آنجا خبری از دروغ ، پونه(یک آشنا که مدتهاست از دستش فراری ام)، درد ، گرسنگی ، کتری سوخته ، دلتنگی ، تب و غم و...نبود. قبول دارید وقتی بخواهید از مجموعه دوست داشتنی ها حرف بزنید دستپاچه می شوید و خیلی چیز ها را جا می اندازید. پس وضعیتم در« سرزمین رویایی » را درک می کنید. با اطمینان می گویم ، آنجا هیچ کس شخص دیگری را به خاطر پول به سطل بازیافت نمی انداخت. هیچ وقت کتری نمی سوخت. هیچوقت، هیچ کس روی خودش بنزین نمی ریخت و کبریت به جان خودش نمی انداخت.هیچوقت،هیچ کس برای تهیه سالاد الویه مغز را رنده نمی کرد. هیچ کس تب نمی کرد. ندیدم کسی لبخند بزند و دروغ های شاخدار بگوید که«باور کن حالم خوبه». پدری را ندیدم که گوشه ی شهر آرزوهایش با سوزنی در رگ های بیرون زده ساعدش پرواز کند. مادر غمگین و ناراحتی را ندیدم که کلکسیون بیماری های لا علاج باشد. می توانستم به هر سنی که می خواستم برگردم . می توانستم ساعت ها روی تختم دراز بکشم و خیالپردازی کنم . می توانستم تا ابد بدون اینکه کسی گوشم را بپیچاند«فانی فکس» بخورم ، تا ابد مورچه ها را نجات دهم و روی کرم ها ذره بین بگیرم ، تخم مرغ قورت دهم و به مریخ سفر کنم. سوار کلک بچه های حاشیه آمازون شوم و سفر درازم را شروع کنم. می توانستم اراده کنم و در خیابان ها و کوچه پس کوچه های فلان سرزمین دلخواهم قدم بزنم، بدوم، بپرم ، سوت بزنم و آواز بخوانم. می توانستم «خودم» باشم . می توانستم همه کلمه های قدیمی ام را آتش بزنم و پوست بندازم. دنیای دوست داشتنی من! طبیعی بود که خواستنی بود. سه همراه دیگرم هم می خواستند بمانند. کسی که برای استقبال آمده بود همچنان منتظر بود که تصمیمان قطعی شود و کارهای قانونی کسب اقامتمان را سریع تر تمام کند. هیچوقت اینقدر خوشبخت نبودم. باید سریع سرش می کشیدم.

اهه! تاریک شد. ببخشید فیوز پرید؟ برق رفت؟ باز تاریک شد که. یک خط باریک کم نور می دیدم. آهان پلکم باز شده بود ولی خیلی کم نور بود. بوی خون می آمد. کف آسانسور خیس و سرخ بود . یک توده بی معنی بودیم. میان این توده دو مرد با لباس مخصوص و و دستکش سفید خونی با پیشانی عرق کرده به هم چیز هایی می گفتند و مدام از توی کیفشان چیز هایی در می آوردند. یکی شان عینک داشت و به نظر جوان تر می رسید. آن یکی مو مشکی و کوتاه قد بود. پزشکیار مو مشکی در حالیکه دنبال نبض یک مچ می گشت(از باریکی اش حدس می زنم که مچ خانم فضول بود) سرش را از لای در آسانسور بیرون آورد و به پیرمرد ی که همیشه مواظب ماشین های طبقه منهای سه بود گفت: «حاجی ، وضعیت خرابه ، مردمو متفرق کن ، به پلیس زنگ بزن». پیرمر با چشم های نیمه باز و دمپایی هلیی که روی زمین می کشید دوید و رفت. از گوشه در آسانسور خون، لای موازییک های کف می ریخت. ناگهان پزشکیاری که عینک داشت فریاد زد:«این یکی نبض داره، فقط این نبض داره ، زود باش ، بیا اینجا». کی حاضر می شد که ازسرزمین رویایی اش دل بکند و به زندگی عادی برگردد؟ کی حاضر می شد همه ی چیز هایی که برایتان گفتم را نادیده بگیرد و با نبضش زندگی کند؟ حتم دارم که هیچ کس. ما همگی از «آن طرف» خوشمان آمده بود.دل کندن غیر ممکن بود.

توی دلم خدا خدا می کردم،التماس می کردم ، امیدوار بودم و حاضر بودم همه چیزم ، حتی زندگی ام ، را بدهم تا «اینی که نبض داره» من نباشم.

جاودانه

2005-07-23T01:01:00.000-07:00

تفریح جدیدی پیدا کرده بودم . بگذارید از اول شروع کنم . توی سبزی ها حلزون زیبایی پیدا کرده بودم . او را به فرزندی قبول کردم . هوایش را داشتم .دوست دارم فقط حرف اول اسمش را برای شما بنویسم ، «میم» . هر روز با یک روان نویس( این روان نویس ها شاهکارند ، هر چیزی که با آن ها بنویسم بوی خوبی می دهد) روی خانه اش می نوشتم«میم» . او یک استثنا غریب بود . صبح ها برایش کاهو و خیار و هویج می گذاشتم . آنقدر زیاد از همه چیز توی آن جعبه می چپاندم که روی آ نها خوابش می برد . شب ها هم که بر می گشتم او نصف جای خوابش را خورده بود. او آرام راه می رفت و از خود قطعات سبز رنگ به جا می گذاشت . اوایل که نافرمانی می کرد مجبور بودم از قلاده استفاده کنم ، گر چه از اجبار و خشونت متنفرم . نترسید، یک بار که داشت می خرامید یکی از موهای بلند در بالای پیشانی ام را با زجر کندم و جلویش گرفتم ، او هم که نیمه کور بود ، آمد روی مو . مو را بلند کردم و در قسمت گردنش گره ی شلی زدم . او ضعیف بود ، ولی می دانستم اگر از او غافل شوم کار ها ی بزرگ می کند . یک بار یک دوست قلابی روی چشم هایش چسب ریخت . می خواستم خون گریه کنم . حدس بزنید که او چه کرد ؟ آرام چشمش را که همیشه آن بالا ها می چرخید فرو برد و دوباره در آورد ، نه اخم کرد و نه چیزی گفت . بعضی روز های ناامیدی هم برایش داستان های کوتاه خنده دار می خواندم . او آرام کاهو می خورد و من داستان های کوتاهم را نا خواسته با طعم کاهو به خوردش می دادم و چون خنده اش را هیچوقت نتوانستم ببینم ، خودم می خندیدم . روز های خوبی بود . بعد از چند ماه یک صبح پاییزی را انتخاب کردم تا او را برای همیشه جاودانه کنم .همیشه همینطور است . خواسته و نا خواسته تصمیمت را عملی می کنی . یادم هست بیدار شدم ، هنوز تاریک بود . وسایل را آماده کردم . زیاد نگاهش نکردم (ممکن بود پشیمان شوم) . عرق پیشانی ام را پاک کردم . « تمامش کن». با حسی غریب او را داخل یک شیشه الکل نود درصد انداختم .چراغ را خاموش کردم ، سرم را زیر بالش پنهان کردم و به زور خوابیدم . تاریک و روشن یک روز خستگی بود که بیدار شدم . پاورچین به سمت میز رفتم .دیدمش . برای آزمایشگاه دانشگاه جاودانه شده بود ولی قبل از آن توی الکل از خجالت ذوب شده بود .

خاله نخودچی

2005-07-16T02:01:00.000-07:00

به گذشته برگردیم؟

میان اسم های فراموش شده کودکی ام دو اسم همچنان باقی مانده اند . عمو رنگی و خاله نخودچی .عمو رنگی که نسبت خیلی دوری با ما داشت ، همیشه یک قلمو ی بزرگ همراهش بود ، جوک می گفت و برعکس خیلی ها چرند نمی پرسید( مثلا باباتو دوست داری یا مامانتو) او از آن آدم هایی که دیگران را نادیده می گیرند، نبود . می دانید ، در واقع از او فقط چند تصویر مه آلود در ذهنم باقی مانده . او تنها عموی غیر واقعی دنیا بود که می گذاشت قبل از اینکه دیوار های اتاق پذیرایی را رنگ بزند ، من با مداد رنگی و قلموی کوچکم(که فکر می کردم بچه ی قلموی اوست) نقاشی خانه و شهر بازی و سفینه و سگ و موجودات فضایی بکشم.

خاله نخودچی هم تنها خاله دنیا بود که همیشه توی کیفش نخودچی کیشمیش داشت و هدیه های محشر می آورد . خوب یادم هست یک بار برای دایی یک عروسک خیمه شب بازی بی همتا آورد ، از آن عروسک های زبان نفهم و دوست داشتنی که راشیتیسم دارند . نمی خواهم بی خود از او تعریف کنم ولی او یک آدم خاص ، به معنی واقعی کلمه، است . سال هایی که روی همه ی پنجره ها چسب نواری ضربدری می چسباندند ، هنوز کو چک بودم و معنی بعضی کلمات را درک نمی کردم .نمی فهمیدم «شهید» یعنی چه . وقتی پسرش را در خاک می گذاشتند ، به زن های فامیل که میان خاک های بهشت زهرا جیغ و داد می کردند و مردهای بی ریشی که ریش داشتند و خاله نخودچی که خیره شده بود به پسرش با پوتین و لباس و کمربند خونی در خاک ، نگاه می کردم و کم کم «شهید» برایم مانوس تر می شد . چند ماه بعد که شوهرش در فصل « اسباب کشی بنفشه ها» مرد ، باز او را دیدم که کنار گودالی به جسم سفیدی خیره شده بود و آرام اشک می ریخت . وقتی گوشه ی روسری اش را گرفتم و اشک هایش را پاک کردم و گفتم: « خاله گریه نکن ، من یک کرم خاکی می خوام ، دوست هم ندارم که هیچ وقت بمیره ، یکی واسم پیدا کن»مثل بقیه آدم بزرگ ها که نعره می کشیدند: « بچه برو بازیتو بکن ، الان وقت این حرف ها نیست» واکنش نشان نداد. لبخند زد و گفت: « دلم برای شوهر خاله تنگ میشه ، برو به فامیل هاییکه از گوشه چشم هایشان قطره می آید و می خواهند فین کنند دستمال کاغذی بده ، سر فرصت وقتی رفتیم خونه برات کرم خاکی پیدا می کنم ، آفرین، برو»

حقیقت این است که نمی دانم نوشته ام را چطور تمام کنم . این نوشته از لحاظ مکان تولد با نوشته های قبلی ام فرق می کند . نوشته های قبلی ام یادداشت های توراهی ام بودندکه پشت بلیط یا تکه کاغذ های بی معنی یا کارت کتابخانه و ... می نوشتم و اگر قابل خواندن بودند و تنبلی نمی کردم به اینجا منتقل می شدند(پس بی سروته بودنشان دلیل داشت) ولی این یادداشت را در یک رستوران نوشتم ، در حال سکون(فقط همین بک بار، قول می دهم) و روی صفحه اول یک آگهی ترحیم . آخر امروز مراسم ختم خواهر خاله نخودچی بود و صحنه ها همان صحنه های تکراری فیلم ختم ولی خاله نخودچی همان خاله نخودچی قدیمی بود. دوست دارم بدانید که بعد از همه این سال ها و اتفاقات او هنوز اوایل بهار چند جعبه بنفشه می خرد ، بچه ها را می بوسد و با هدیه های محشرش هر کسی را غافل گیر

می کند.

اغلب فکر می کنم او یک فورمول ، یک فکر خاص ، یک راز مثل یک ستاره همیشه درخشان وسط آسمان سیاه و تاریک دارد.

یک ستاره درخشان پایین دیکته های بدون غلط و بیست .

اسب آبی ما

2005-07-09T07:39:00.000-07:00

میان وسایل میز کار از همه جذاب تر و دوست داشتنی تر، پانچ است. من هیچوقت یک پانچ نداشته ام ولی روی میز کار رییسم یکی هست. یک اسب آبی خواب آلود و سیاه با دو دندان بزرگ استوانه ای. از این حیوان های سنگین و آهنین و کم کار و تنبل ولی کار راه انداز. همیشه فکر می کردم طی پروسه ای ، اتفاقی ، حادثه ای ، یک اسب آبی واقعی و غول پیکر در یک رودخانه به یک اسب آبی کوچک سیاه آهنی با زوایای 0 9درجه تبدیل شده . بعضی وفت ها دلم برایش می سوزد. روزهایی که رییسم عصبانی است چند کاغذ را با هم توی دهانش می چپاند و با مشت روی سرش (نقطه ای که ملاج نام دارد) می کوبد ، آنقدر محکم که از جا می پرم. صدایش را می شنوم که آرام و بی خیال برای جلوگیری از آبریزش بینی اش دستمال کاغذی می خواهد. فکر اینکه هر روز در سرتاسر دنیا هزاران اسب آبی کوچک بی پناه مشت می خورند و به گوشه میز پرتاب می شوند و تا استفاده بعدی فراموش می شوند واقعا آزار دهنده است. رییسم هر چند وقت یک بار دستش را توی حلقوم اسب آبی می کند و دایره های کوچک کاغذ را بیرون می آورد(همه اسب های آبی فلزی نمی توانند غذایشان را کامل و درست هضم کنند) و یکراست توی سطل آسغال میریزدشان. اگر همه ی این غذاهای نیمه هضم شده را به یک بچه می داد حتما چیز های محشری می دید. همه می دانند که بچه ها خدای خلاقیت و کاردستی ها و ایده های بی همتا هستند. وقت هایی که از مانیتور چشم بر می دارم ، زیر چشمی نگاهش می کنم ، همیشه در حال خمیازه کشیدن ؛ یک نوع سندرم نادر بی تفاوتی و بی خیالی ، یک خلسه اداری خاص. خوب می دانم همیشه به اسب های آبی واقعی که توی رودخانه های عمیق ، جنگل های بکر و وحشی استراحت می کنند و پرنده های کوچک روی سرشان می نشینند و از صدای خمیازه شان می پرند و پرواز می کنند ، حسودیش می شود. سالی یکبار اگر اتفاقی مگس یا پشه ای راه گم کرد واز توی لوله های دستگاه تهویه سری یه دفتر ما زد ، روی سرش می نشیند. او هیچگاه مستقیما از تنهایی اش حرفی نمی زند. بار ها خواستم خطر خانگی شدن و یک حیوان دست آموز با وفا شدن را برایش توضیح دهم ولی فکر اینکه وسط همه ی اعلام خطر کردن ها و سخنرانی های دلسوزانه ام خوابش ببرد ، سخت دلگیرم می کند.

شنیده ام که اسب های آبی عمر طولانی دارند . می دانید اسب آبی دفتر ما دو روزی هست که ناخوش است. نه به خاطر کاغذ هایی که سوراخ نشده روی هم تلمبار شده ، نه به خاطر کارهای عقب افتاده اداری ، که به خاطر غذا نخوردن و خمیازه نکشیدنش . که به خاطر نا خوش بودنش نگرانم . حتم دارم که لج نکرده. او بیمار است و رییس این را نمی داند. رییس دوست دارد که کاغذ هایش را زود سوراخ کند و از توی سوراخ ها آهن نرم و باریک رد کند و توی کشو های تنگ پوشه هایی مملو از عدد و کاغذ دو سوراخه داشته باشد. او هیچوقت به فکر اسب آبی دوست داشتنی نبوده. امروز که پنهانی نگاهش کردم ، نه خمیازه کشید ، نه نگاهم کرد ، به نقطه بیرنگی از دیوار خیره مانده بود. ببینم از بین شما کسی دامپزشک است؟ دوست ، آشنا ، فامیل دامپزشک ندارید؟ اسب آبی فلزی کوچک ما غذا نمی خورد و خمیازه نمی کشد. شنیده ام اسب های آبی عمر زیادی دارند.

***

دوست دارید بدانید اسب آبی را کی خلق کرد؟ سری به خانه اش که بزنید می بینید ؛ می نویسد و مست می کند.

***

بعضي وقت ها با هم دلتنگ و نگران مي شويم. پريشان و غمگين چشم هايمان را مي بنديم، دلمان مي زند و با هم فقط يك آرزو مي كنيم. براي او.

S.O.S

2005-06-15T08:47:00.000-07:00

نوشته:«نگران نباشید، درمان دارویی راه حل مناسبی است »

توی این ماشین، در این ترافیک ، اینجا در این شهر شلوغ، صدای کسی از رادیو می آید. خانم مجری می گوید:«سلام، سلام به همه شما در این صبح زیبای بهاری که پروانه به دیدار گل می رود ».خانم عزیز انگار شما در باغ نیستید. اه ! نه! انگار در باغ هستید.

از اینجا اگر بخواهید به گل و پروانه برسید باید کلی برانید. اینجا فقط خاکستریست و ما ماسک نداریم.

آیا شما در یک باغ هستید؟ یا شاید در همین شهر خاکستری با ماسک در حال رویا بافی هستید و رویا هایتان را به خورد ما می دهید.

حقیقت این است که حالت اول در نظر گرفتم. صادقانه می گویم امید این چند روزم شدید، خانم مجری. باید از آن جعبه سیاه بیرون بیایید ، دست من و چند نفر دیگر را که همه عصر هایشان «عصر جمعه» شده است را بگیرید و همه چیز هایی را که گفتید نشانمان دهید. محشر تر می شود اگر برایمان قصه بخوانید ، اصلا یک نوازنده ی (ترجیحا ساز دهنی) خوب هم بیاورید که او بنوازد و ما بخوانیم. یکی هم بیاورید که رقص یادمان دهد. خانم! باور کنید نمی دانم کدامیک از دکمه ها را بزنم کدام پیچ را بپیجانم تا صدایم را بشنوید، از آقای راننده هم که پرسیدم فقط خندید. اگر شرایط اظطراری نبود اصلا نه اینها را می نوشتم و نه تقاضای کمک داشتم. باور کنید اینجا امیدوارترین آدم ها یک روز از زور بغضشان خفه می شوند، اگر خفه نشوند هم آسم می گیرند. اینجا درمان دارویی پر طرفدار است.برای طبیعی بودن باید تمام سعیمان را بکنیم. بعضی ها از ناچاری سرشان را با هر چیزی که دستشان رسید ،مثل کار و درس و زندگی و و گرفتاری و بیماری و بچه و پیشرفت و خانواده و ... مشغول می کنند( می دانید که، فرار می کنند).

بعضی ها هم هستند که اگر سخت کار می کنند ، اگر تلاش می کنند ، اگر زمان و انرژی مصرف می کنند ، فقط انتظار بهار آرزوهایشان را می کشند .زمانیکه عطر شکوفه های بهار آرزوهایشان مستشان کرد، دیگران را تحقیر می کنند و سرشان را بالا گرفته و مانند یک جنین نارس به زنده بودنشان می بالند.

و دل سخت می گیرد. نه که بگویم لحظات شادی وجود ندارند ، نه! ولی حتی یک اپیزود کوتاه از این فیلم بلند چند قسمتی نیستند. آنقدرزود تمام می شوند که باور می کنید هیچ وقت نبوده است. شبیه بهار، حتی اگر اول سررسیدتان بنویسید:«فصل قاصدک هاست،زود بارش را جمع می کند و می رود ، هوایش را داشته باش»

خانم، اگر صدایم را شنیدید ، وقت تلف نکنید ، کاغذ و قلم بردارید ، دستتان را روی کیبورد حرکت دهید ، پشت میکروفون بروید ،به هرروشی که دوست دارید سریع خبر دهید و دلمان را شاد کنید.

قشنگی

2005-06-06T21:07:00.000-07:00

شاید بی تفاوتی تنها آفتی باشد که اگر به جان کسی بیفتد او را از حالت «آدمیزادی» به حالت «قارچ رشد کرده روی محیط کشت» تبدیل می کند ولی وقتی امید کمی مانده باشد، فقط به پوستر هایشان با آن لبخند های بی معنی و شعار های پیش ساخته از زیباترین کلمات دنیا نگاه می کنی(نگاه؟). به سخنرانی و میتینگ و بوق و سرو صدایشان توجه نمی کنی. بی اعتنا می شوی و با خودت

می گویی : انگار می خواهند روی دیواری که گچ و رنگش ریخته و سوراخ سوراخ شده ، نقاشی یک جنگل را بکشند و بخواهند به عنوان واقعی ترین و بکر ترین جنگل دنیا به تو قالب کنند.

***

این عکس را دوست دارم ، خیلی بیشتر از همه عکس های دیگر، از پوستر ها و کاغذ دیواری های پر رنگ گل و گاری و حیوان و ستاره و آسمان(گرچه این آخری کاملا اغوا کننده است) و خواننده ها و نوازنده ها و نویسنده ها و بازیگر ها و دانشمند ها و چندین آدم محبوب و دوست داشتنی و در بعضی موارد غیر معروف. عکاس این عکس یک آدم معمولی بوده و نه یک عکاس حرفه ای و جدی و ممعمولا وسواسی. دوستش دارم چون مثل خیلی از عکس های دیگر با پر رویی و دو رویی و دغل بازی به چشم ها خیره نمیشود و بازخواست نمی کند و طلبکار نمی شود. می خواستم اول با زیبایی منحصر به فردش دلتان را بسوزانم و بعد، لذت دیدنش را با همه قسمت کنم.

2005-06-06T10:07:00.000-07:00

امروز كه نيستي

2005-05-22T01:03:00.000-07:00

ساعتت مانده دستم. به كي بايد بدهمش تا به دستت برساند؟

ساعت بي رنگ ات گوشه جعبه ممنوعه مانده و نگذاشته ام از كار بيفتد. چطور برايت بفرستمش ؟مگر نمي خواهي زمان را دوره كني؟

ديروز براي چندمين بار عقربه هايش از حركت ايستاد. وقت تلف نكردم، مي ترسيدم خون به مغزش نرسد و همه چيز تمام شود.

بردمش ساعت سازي. ديگر آشنا شده آقاي ساعت ساز. اين دفعه گفت: «با يد موتورشو عوض كنم، اگه عوض نكنم يه ماهه ديگه بايد بياريش».نگذاشتم موتورش را عوض كند. گفتم هر جور شده راهش بيندازد. فوقش يك ماه ديگر دوباره سكته ناقص مي كند و دوباره مي آورمش. نگرانم. گذاشته اي و رفته اي. آن روز كه شنيدم گوشه اتوبان قلبت ديگر نزد و خون گوشه لبت چاله هاي ميكروسكوپي آسفالت را پر كرد، دلم مي گفت كه ديگر بر نمي گردي. انگار هيچكدام از آدم هايي كه دورت جمع شده بودند و خيره نگاه مي كردند و مي گفتند: « چيزي نيست، يكي مرده» حتي نخواسته بودند همه حرف ها و آموزش هايي كه در مورد تنفس مصنوعي و ماساژ قلبي به

گوششان خورده بودند را رويت امتحان كنند. سكه و اسكناس دورت ريختند؟

از گوشه آن كلاس تاريك با آن معلمي كه با لهجه كشدار بلژيكي حرف مي زند، به بيرون كه نگاه مي كنم ، آخرين اتاق سمت چپ هتل را مي بينم. به نرده اش ريسه رنگي آويزان كرده اند . فقط مي توانم سه لامپ آخر را كه زرد و سبز و قرمز هستند را ببينم. عصر هايي كه سه لامپ رنگي خاموش و روشن مي شوند و برگ هاي رديف درخت هاي خيابان روبرويي سبز كمرنگ اند ، شك مي كنم كه رفته باشي. خوشبينانه رويا مي بافم كه فقط بازي كرده بودي . فقط يك صحنه ي ترسناك يك فيلم بود آن كادر لغزان گوشه ي اتوبان. احتمالا چند دقيقه بعد بلند شدي و لباس هايت را تكاندي و گريمور با همان مهارتي كه خراش هاي روي صورتت و خون كنار لبت را كشيده بود، پاكشان كرده بود. تو به آساني يك «كات» به دستور كارگردان زنده شده بودي.

يك روز اگر نقش مسافر را بازي كردي، بيا آن اتاق آخر سمت چپ هتل را بگير. گر چه از نور لامپ هاي رنگي كه تا صبح روشن و خاموش مي شوند، نمي تواني بخوابي ، حد اقل دلم خوش است كه نرفته ايي ، نخوابيده اي . زنده ايي و بيداري.

همه با اطمينان مي گويند:«واقع بين باش، همه رفتني اند». شايد هيچوقت نتوانند بازيگر نبودنت و نبودنت را با دانسته هايم يكي كنند.

فروغ

2005-05-18T12:26:00.000-07:00

من اینجا ماندم.

درد

2005-05-12T03:10:00.000-07:00

از سفر که برگشتم ، دیدم روی زانوی بچه ام یک ضخم عمیق و طولی است . آتش گرفتم . داد زدم که چی شده و چرا مواظبش نبودید و چهار روز نبودنم ، بی توجهیتان به بچه ام را توجیه نمی کند . حتما درد زیادی را تحمل کرده بود . انگار یکی گفت :«تقصیر خودته ! هیچ آدم عاقلی سازشو سر راه ، جلوی میز تحریر نمیزاره که بیفته و پوستش پاره شه . حالا هم که چیزی نشده ، میری میدی پوستشو عوض می کنن » . آن لحظه چیزی نگفتم ، فقط به چشم های بی حالت طرف نگاه می کردم و آرزوی یک شهاب سنگ داشتم که از نمی دانم کجای این جهان بیاید و سالم از جو زمین رد شود و یا به او بخورد و سخنران آن حرف های احمقانه را از صفحه هستی حذف کند ، یا به من بخورد و این مادر بی خیال و خطا کار را از بین ببرد . ولی هیچ نشد ، شهاب سنگی نیامد و طرف انگار که هیچ چیز برایش مهم نباشد رفت پی کارش . من ماندم و بچه ام و هزار فکر برای درمانش .

امروز صبح که بیرون می رفتم ، نگاهی به ضخمش انداخنتم ، بهتر شده بود . هنوز نگرانش بودم ولی حواسم را با کفشم پرت کردم . کفشم بچه نیست ، یک آدم بالغ و معمولی است، از آنهایی که قانع و متوسط اند . بیشتر ایام سال بی درد و خوشحال است . این روز ها حسابی احساس خوشبختی می کند . هوا گرم شده و توت های حیاط رسیده اند ، آنقدر که خودشان روی زمین بیفتند و این یعنی صبح ها که فقط به رسیدن به مقصد فکر می کنم ، خیلی از توت های روی زمین را له می کنم و کفشم کلی توت رسیده و شیرین می خورد . برای او خوشبختی معنی دیگری جز این ندارد: کار کند و کامش شیرین باشد . اشتباه نکنید ، او مقاوم و عاشق درد نیست ، نه ، او اصلا چیزی به نام درد نمی شناسد . شاید به همین دلیل هم باشد که تقریبا همیشه دلشاد و خوشحال است (فقط دو سه بار پیش آمد که راضی و دلشاد نبود که دلایلش کاملا سطحی بود .مثلا شکایت می کرد که چرا از روی جدول راه می روی و مثل بقیه آدم ها از راه های ساده استفاده نمی کنی !)

او را نادیده نمی گیرم ، حداقل او همراه همه دوندگی ها و پیاده روی هایم بوده ولی آدمی که از درد چیزی نفهمد از زندگی هم چیزی نمی فهمد و تبدیل به یکی از همان آدم های همیشه خوشبخت و منطقی و منظم می شود که هیچگاه کار جدیدی نمی کنند ، فکر جدیدی ندارند ، سنت شکنی نمی کنند و خو می گیرند و تک تک نفس هایشان را می پرستند و خوشبختی را مانند لیوان آب سر می کشند.

شاید به همین دلیل است که بعضی افراد تمام عمر از بی دردی فراری اند .

پی نوشتی که قرار نبود باشد:

اگر معلم ادبیاتم اینجا را می دیدحتما می گفت :ضربه ای که تو به ادبیات فارسی می زنی غیر قابل بخشش است . من اینجا دور از چشم او کلمه می سازم.ضربه مرا به ادبیات فارسی ببخشید . ضخم چند تفاوت با زخم دارد(معنی لغوی که در لغت نامه است را فراموش کنید)که فقط می توانم یکی را برایتان بگویم:ضخم دردش برای کسی که ضخمی را دوست دارد بیشتر است(اینجا کسی که سالم است بیشتر درد می کشد) . بیشتر از این از من توضیح نخواهی د .به معلم ادبیات دبیرستانم هم نگوید . حتما حرص می خورد و می گوید: نرود میخ آهنین در سنگ . او بازنشست شده ، بگذارید راحت باشد .

چراغ ها را او روشن کرد

2005-05-11T12:16:00.000-07:00

روی یکی از صندلی های آبی سومین واگن مترو تصمیم گرفتم که دیگر به جوانه های بال هایم که روی استخوان های ترقوه است فکر نکنم . اصلا احتیاجی به بال ندارم . همینطور بودن را دوست دارم.

می توان میان دوستانی بود و لحظه ها را از شادی بلعید . می توان به نگاهی فقط نگاه نکرد . می توان گشت و کلمه پیدا نکرد.

ساعت 8 شب ، از میان میزها و صندلی های سبز و سفید با لبخند رد شدیم . چراغ ها را خاموش کردیم . در را بستیم و رفتیم .

تشكر

2005-05-06T12:17:00.000-07:00

با تنبلی و حواس پرتی من اینجا تا ابد بی شکل و بی سروسامان می ماند. زحمت این خانه را مهربانترین دلقک دنیا کشیده است که کافیست کلمات را ردیف کند و با نقاشی لبخند صورتش همه را شاد . ممنون .

کمی دیر شده ولی می خواهم از همه ی پنجاه و چند نفری که چهار روز تمام تلاش کردند ، تشکر کنم . وقتی روی سن آمدید برایتان دست زدیم ولی شاید صدایش به اندازه ای نبود که خستگی را از تن به در کند . گاهی اوقات نمی توان کلمات را آنقدر که شایسته اش هستید بکار برد( کم می آورند و کم وزن اند) . ساده می گویم : ممنون و متشکرم و برایتان آرزوی بهترین ها را می کنم.

بهار

2005-03-19T03:22:00.000-08:00

همین چند روز پیش بود که بچه ها با دهان های باز توی حیاط می دویدند و دانه های برف را توی هوا می قاپیدند.

از دیدن مامان باباهایی که شیشه پاک می کنند و فرش می شویند و پشه های میخکوب شده را از روی دیوار حذف می کنند و بچه هایی که با دیدن عیدی چشمهایشان برق می زند و پسته های توی آجیل و زیر فرش پنهان کردن آشغال های ریز و سبزه های کج و کوله و هفت سین های ناقص و جوانه های سبز کمرنگ درختها و خیلی چیزهای دیگر این روز ها کیف می کنم.

چیزهای زیادی هست که می توان به دیوار اتاق چسباند.عکس یک شخصیت محبوب ، عکس یک منظره قشنگ و...مثلا دوستی داشتم که به دیوار اتاقش ده دوازده جمله گهر بار چسبانده بود و البته کلی وقت برد تا همه را بخوانم و ببینم کدام با قوانین من سازگار است . راستش من از چسباندن عکس یا پرتره شخصیت محبوبم به دیوار بیزارم ، فکرش را هم نمی توان کرد : صبح خواب مانده ام و عجله دارم و دنبال کلید یا روپوش آزمایشگاه یا مانتو می گردم و با قیافه او(شخصیت محبوب و در اغلب موارد موفق )روبرو می شوم و آن وقت است که غصه شروع می شود . جملات گهربار کنسرو شده هم دردی را دوا نمی کند . می ماند چیزی یا جایی . اعتراف می کنم: تا امروز دو بار جای چسب روی دیوار اتاقم مانده است (گرچه خالی بودن دیوار اصلا دلچسب نیست): اولی نقاشی یک پسر بچه بود که یک پلیس را کشیده بود . گوشه سمت راست کاغذ هم دایره هايی از یک لیوان چای بود ، پلیس توی نقاشی مرد بلند قد و خندانی بود که یونیفرم قشنگی پوشیده بود و هر دستش 12 انگشت داشت . دومی عکس محشری بود از تولد یک ستاره ، مربوط به دوران «شفیره گی ام» . در آن دوران با زحمت زیاد آن عکس را از وسط یک مجله بیرون کشیدم و به دیوار کوبیدم و چند ماه بعد وقتی به خانه بر گشتم دیدم ستاره ی پاره شده زیر پای آدمی بود که زندگیش تمیز کردن خانه های مردم و پول گرفتن بود(خوب،این بد ترین برداشت است) . امروز که میز تحریرم را نبش قبر می کردم یک هدیه «تکی» را پیدا کردم(از آنهایی که نظیر ندارند، فقط یکی هستند و بس) . کار دستی قشنگی بود که یکی از بچه ها ، آخر وقت بهم داده بود و از خوشحالی پرواز کرده بودم . منطقی فکر کردم:«می چسبونیش کنار میز تحریر، اینجوری همیشه میبینیش» ولی حقیقت این نبود . مدتهاست دنبال فرصتی می گردم که عطای میز تحریر را به لقایش ببخشم ، خدا را چه دیدید شاید بخشیدمش به کسی که پشتش بنشیند و بخواند و بنویسد و دستش را زیر چانه اش بگذارد و رویا ببافد و از میز تحریر به عنوان یک «گنجه» لستفاده نکند . تردید نکردم ، کاردستی را برداشتم و چسباندم به دیوار بالای تختم ، تا شب ها چراغ قوه رویش بیندازم و با خاطره همه روزهایی که با بچه های کلاس داشتم ، خوش باشم.

رویا

2005-02-26T00:37:00.000-08:00

چلچراغ هفته پیش گوشه دیوار بود . باد می آمد و شوماخر خنده روی جلوی تعمیرگاه می لرزید ، از آن بادهایی بودکه وقتی به چشم می خورد اشک آدم را در می آورد . اشک؟ نه .به هر مایعی که بیشتر از 0.5 سی سی شود ودر چشم جمع شود و پایین بیفتد که اشک نمی گویند چهار دست جان . کلمه دیگری هست ؟ باید باشد، من پیدایش نکردم؛ می گویم اشک بی درد . روی روزنامه های جلوی دکه روزنامه فروشی سنگ های بزرگی بود . زیر هر سنگی هم چند عکس . یکی عکس پیرمردی خونین ، دیگری عکس دختر کوچولویی لای یک پتو(فکر کنم آنقدر کوچک بود که وقتی چشمهایش را بسته بود، مویرگ های پلکش دیده می شدند).زیر آن یکی سنگ عکس پسر جوانی بود ، با دو چین کوچک کنار لب هایش(شاید از خنده هایش بوده).ایستاده ام .خیره به زمین ، دوست داشتم بدوم آنقدر که برسم به جایی که زمین هیچوقت نلرزد ، یا اگر بلرزد همه چیز تمام نشود . آنها می خندند، رد می شوند و میان همه مشغله هایشان ، بخارهای بازدمشان، کار وکلاس ودوست داشتن هاشان و امیدهاشان وشعر خواندنشان وخوشبختیشان و شادیشان وکتابهایشان و شب های خالی از ستاره شان و رویاهایشان و کمر راست کردنشان و زندگی کردنشان گم می شوند ، مثل من . پنج شنبه ها سنگ ها ی قشنگ روی زمین پارک را شوت می کنم . رکوردم تا زمین بازی بچه هاست . اصلا قابل پیش بینی نیست، تازه وقتی کلی جهت یابی می کنم سنگ مذکور توی چاله یا زمین شنی یا گل می افتد و تمام. پوف . به همین راحتی . شاطر محله مان می گوید:«قدر زندگیتانا بدونید» می خندم. شاید یک روز همه چیز تمام شود و بشویم همان بچه های دلشاد و بازیگوش که بیدار نشویم و غصه مرگ آدم ها را توی دلمان تلمبار نکنیم.

پرورش ماهی ، پرورش قارچ ، پرورش مرغ و... ولی هیچوقت نشنیده ام« پرورش رویا» . اگر دیدید به من هم خبر دهید. می خواهم به حرف شاطر عمل کنم . باید شغل ثابتی برای خودم دست و پا کنم.

تربچه

2005-02-09T06:47:00.000-08:00

یادم می آید آنشب که مامان بزرگ را بردند بیمارستان،مامان آریو آمد و به مامان گفت من بروم خانه شان و نگران من نباشند . مامان آریو دستم را گرفت و رفتیم خانه شان وشیر و بیسکوییت خوردیم . آریو هم بادکنک قرمزش را آورد و با هم بازی کردیم . فکر می کردم حتما توی گلوی مامان بزرگ تربچه که دیگر نفس نمی کشید و سفید شده بود . کافی بود با یک انبر تربچه را از گلویش در بیاورند تا چشم های مامان بزرگ دوباره باز شوند ودوباره لبخند بزند. وقتی با آریو بادکنک بازی می کردم فکر کردم شاید چون هفته پیش به مامان بزرگ خندیده بودم، از دستم تاراحت شده و تربچه توی گلویش گیر کرده است . آخر مامان بزرگ به «قشنگ» می گفت :«گشنگ» . بادکنک آریو را گرفتم و آنقدر فشار دادم که ترکید، آریو هم به من گفت:«میمون»،جوابش را ندادم فقط زیر لب گفتم:«بی ادب» که او هم شنید و گفت :«میمان» . دلم داشت شبیه بادکنک ترکیده و مچاله شده می شد . بعد با هم گریه کردیم . دوست داشتم می رفتیم به توله سگ ها غذا می دادیم یا ملخ می گرفتیم یا با سلی اینها خاله بازی می کردیم ولی حیف که شب بود . دلم آتش بازی می خواست . آنشب بابا و مامان نیامدند و من آنجا ماندم . صبح که شد فکر کردم مامان و بابا آمده اند ولی نیامده بودند . از خانه آریو اینها رفتم مدرسه . آن روز ما را بردند سیرک . سیرک دور بود ، آقای بلیط فروشی هم بود که هم بلیط فروخت و هم توی قفس شیر رفت . دختر بوری هم بود یک جعبه پر دماغ دلقک ها داشت . وقتی برنامه ها تمام شد رفتم پیش دختر و گفتم:«این دماغا چنده؟»ولی جوابم را نداد . باز گفتم:«می خوام رییس سیرکتونو ببینم.کجاست؟»که باز جوابم را نداد، فکر کنم اصلا زبان ما را بلد نبود . می خواستم بروم به رییس سیرک بگویم به همه آدم های توی سیرک بگوید یا دیگر تربچه نخورند و یا اگر می خورند حواسشان را خوب جمع کنند.بعد از ظهر،مامان و بابا آمدند . بابا بغلم کرد، مثل همیشه پایین گوش هایش را کشیدم و خندیدم . گفتم:«مامان بزرگ کو؟ تربچهه رو در آوردن؟» بابا موهایم را که باز شده بودند صاف کرد وگفت مامان بزرگ رفت به یک جای خوبی توی آسمان ها. دیگر مامان بزرگ را ندیدم .عصر که شد رفتم یه آریو و سلی گفتم :«بچه ها هیچوقت به کسی که به «قشنگ» می گوید «گشنگ» نخندید چون ممکن است برود توی آسمان ها و دیگر بر نگردد» بعد هر سه رفتیم زیر پله ها و قسم خوردیم تا آخر عمرمان هیچوقت به کسی که به «قشنگ» می گوید «گشنگ» نخندیم.

زمستان

2005-01-30T14:11:00.000-08:00

هه،روی شیشه های عرق کرده آدمک می کشم.دیگر نمی گویم:«منو به حال خودم بذار» راحت می گذرم،آن اندوه قدیمی آنقدر زیاد شد که بتوانم همه را با آن بخندانم.البته بعضی چیزها عوض شدند ،خیلی وقت هست که در دانشگاه آسانسور سواری نکرده ام و تازه چون کار جالبی نکردهام تشویق نشده ام.می دانید که تشویق نقش مهمی در پیشرفت جوامع انسانی داشته.یادش بخیر هر وقت از خودم راضی بودم(نه اینکه ازخودراضی باشم ها)می رفتم آن نان فانتزی میدان انقلاب و برای خودم نان کشمشی می خریدم.می دانید دوستی دارم که تابستان ها حسرت زمستان ها و زمستان ها حسرت تابستان ها را می خورد،هه،به خودم می گوییم:«نچ،تو بلتی سازت را با هر شرایطی کوک کنی،مضراب هم که دیگر در دستت نمی لرزد».حواسم به پیر شدنم هم هست ،از من می شنوید شما هم حواستان باشد،اصلا کنار این قسمت می توان نوشت بررسی شود،شبیه کتاب های نیمه فلسفی کتابخانه که کلی «بررسی شود »دارند.

هوا سرد شده.آرزو می کردم آن شیشه لعنتی را کمی پایین بکشند و هوا وارد می شد و این شیشه های عرق کرده از هر چیزی هاله کمرنگی نشان نمی داد.زمستان است دیگر،بعضی روز ها آفتاب آنقدر کمرنگ است که از پس لباسهای نیمه خشک هم بر نمی آید،چه برسد به من.اهل پهن کردن خودم روی شوفاژ و جلوی شومینه و روی فن و...نیستم. آنقدر صبر می کنم تا آفتاب پر رنگ شود و خودش به دادم برسد.

2005-01-24T13:40:00.000-08:00

اپرای رستم و سهراب ،به کارگردانی بهروز غریب پور و موسیقی لوریس چکناواریان آنقدر قشنگ بود که کلی جزوه را به باد بدهم و بیخیال امتحان شوم. عروسک ها، نخ های بی رنگ، پرده مخمل قرمز، نور،برف، رستم و سهراب و تهمینه و یک آسمان کوچک پر ستار.،شبیه یک خواب کودکانه و بی کابوس بود.

بند باز ها

2004-12-22T13:13:00.000-08:00

معلمم می گفت :«هر آغازی را پایانیست و در این بین کلی ماجرا هست».بهترین روان نویسم هم یک روز تمام شد و آن را از حرص شکستم ولی کلی چیز با آن نوشتم.حتی واتو واتو ها هم یک روز( بعد از ظهر)تمام شدند.کتاب امروزم هم تا به صفحه 247 رسیدم تمام شد.محبوب ترین معلم دبیرستانم هم پارسال بازنشست شد چون دیگر نمیتوانست با آن پیکان زردش و عینک گربه لایی بکشد و دستش هم می لرزید و تردستی هایش را هم فراموش کرده بود.ولی بعضی لحظه ها تمام نمی شوند،مثل وقتیکه مردم از ترس نفسشان را در سینه حبس می کردند و بعد می گفتند:«اوووه»و دوباره خیالشان راحت می شد،بند بازی آن گروه چینی را می گویم.آن بالا هر چند ثانیه یک زن می پرید و در هوا چرخ میزد و درست در لحظه ای که مردم می گفتند :«اوووه»دست مرد را می گرفت و تاب می خورد و بالا می آمد و دوباره داستان از اول ولی با جهت عکس شروع می شد .آن ها هر بار در لحظه آخر خیال همه را از تمام نشدن ماجرا راحت می کردند.دیگر همه اطمینان پیدا کرده بودند که این فانتوم های ظریف با آن لباس های پولک دار به این راحتی ها از دست مرد های قوی در نمی روند و روی زمین متلاشی نمی شوند.هر بار در هوا چرخ می زنند و یک دست قوی آن بالا می گیردشان و دستهایشان را باز می کنند و به جمعیت لبخند می زنند.به این ماجرا عادت کرده بودم،حتم داشتم وقتی از ترس می گویم «اوووه»خطر چندانی در کار نیست و همیشه یک دست قوی و یک جفت لبخند و کلی تشویق هست.آن روز هم که داشتم می رفتم بانک همینطور بود.دیدم آقایی برنامه اش را از بالای ساختمان زرد بلند روبروی بانک شروع کرد.از پشت بام تعداد زیادی ورق پخش کرد .«عجب شروع متفاوت و جالبی.آها یک بند بازی که برای تفریح و غافل کننده گی بیشتر شبیه سقوط برنامه ریزی شده»کاغذ ها ازآن بالا خیلی قشنگ پایین آمدند و روی پیاده رو پخش شدند.بعد مرد روی حاشیه بام رفت و خیلی سریع تراز بند باز هایی که دیده بودم برنامه اش را شروع کرد.خودش را به پایین پرتاب کرد .مرد سقوط کرد.آخرین لحظه گفتم:«اوووه» و منتظر طناب نامریی یا چتر نجات یا یک دست قوی بودم،ولی همه چیزتمام شد.رنگ پیاده رو عوض شد.وارد بانک شدم وتوی صف ایستادم .،فیش را دادم و تشکر کردم.وقتی بیرون آمدم دو آتشنشان با فشار آب مرد را از روی پیاده رو جمع می کردند

...

2004-11-01T21:03:00.000-08:00

تب دارم.آنقدر هست که هیچ کدام از کارهایی که روی کاغذ های کوچک بی معنی می نویسم و اغلب هم گم می شوند را انجام ندهم.در خواب و بیداری، تصاویر معمول اینجور وقت ها را می بینم.هذیان نمی گویم.هذیان می بینم.در گوشه یک تاکسی نشسته ام.چهار مسافر دیگر هم هستند.آقای راننده در جایش فرورفته و یک آهنگ مشتی گذاشته.به هر چراغ قرمزی که می رسیم ،آدم های تو تاکسی کناری لبخند می زنند.جواب می دهم و لبخند می زنم.از پشت شیشه های عرق کرده همه لبخند می زنند.فکر می کنم«چقدر مهربان .ما لیاقت این همه احساس را داریم».برایم مهم نیست که آقای راننده یا مسافر های دیگر فکرم را قبول داشته باشند چون موجود کوچک دیگری بی برو برگرد با تمام فکرهایم به محض خلق شدن و حتی قبل از جمله شدن موافق است،سگ کوچولوی روی داشبورد .همیشه دوستش ندارم، فقط تایید می کند ولبخند می زند.همیشه خوشحال است.الگوی روز های بی امیدی و کم امیدی من.

برای تولدم دو گوشواره هدیه گرفتم.ار آنهایی که با حرکت سر «تتون، تتون می خورند».البته کمی دیر .این گوشواره ها را آن شب می خواستم که استخوان ماهی توی گلویم گیر کرده بود و خاله ی امانی ام(خاله ی واقعی در کار نیست)من را روی میز نشانده بود و می خواند:«سارای ریزه میزه ، دست میزاره تو دیزی،گوشتاشو بر میداره،نخوداشو جا میزاره».این خاله ی الکی از زمانیکه من گوشواره دراز می خواستم تا همین الان که نوه اش چهار ساله است ،دروغگو بوده.حدس می زنم برای نوه چهار ساله اش هم از این چا خان ها بگوید تا استخوان گیر کرده ی توی گلویش را فراموش کند.

آهای آدم های توی تاکسی و خاله های دروغگو،روزگارتان شاد.

سرزمین ته سیگار ها

2004-10-14T08:01:00.000-07:00

امروز از سرزمین ته سیگارها گذشتم.هر روز نیم ساعت در سرزمین ته سیگارها منتظر می مانم.آنجا بخشی از اتوبان است،یک مرد با لباس سبز و چکمه های سفید بزرگ و قیچی محشرش و یک بیلبورد بزرگ و آدم خیره اش هم هست.ماه هاست آدم توی بیلبورد به نقطه تا معلومی(شاید از نظر من)خیره شده است،چند بار خواستم غافل گیرش کنم،ولی باز تغییری نکرد.فکر می کنم اگر روزی سیگار ساخته نشود ،سرزمین ته سیگار ها وجود نخواهد داشت.من می مانم و یک تکه زمین بایر و سی دقیقه انتظار.

شب شد.مثل همیشه.از لوله خشک شویی که به کوچه باز شده،بخارهای غلیظ بیرون می آید.گربه ها می آیند و می روند،امیر پاشای خانه ی ما مفقود شد.پیر مرد فال فروش روی پل عابر پیاده امروز تکرار کرد:«دخترم یه فال بخر، بخر بابا جان».مهمان امشب کوچه نوازنده آکارددُون و سازش و دو دختر بچه هستند.اغلب فکر می کنم نوازنده خوبیست،اشکال از سازش است.بین خودمان بماند،سازش آسم دارد.بچه ها می خندند و می روند.امروز در چاله کوچک جلو در چهار پنج تا برگ زرد افتاده بود.تعجبم بیشتر شد وقتی دیدم یکی شان از از پارکینگ گذشته و روی پا دری جا خوش کرده.

1مهر

2004-09-21T22:29:00.000-07:00

تابستان تمام شد،ما به باریک ترین سایه ها پناه می آوردیم.
«دارم می رم مدرسه ها ،حواست هست؟می رم کلاس اول»
دلم یکهو از حرفهاش پر امید شد.من هم سر کلاس می روم ولی از همه چیز هایی که دانشگاه رفتن و درس خواندن نام دارد فقط وقت نهارش را دوست دارم.آن هم نه در دانشگاه، در آزمایشگاه.آنجا همه با هم نهار می خورند،همه یک نوع غذا می خورند.همه از یک جا آب می خورند.استاد و دانشجو و کارگر و...از یک دخمه غذا می گیرند.استاد ها همان چیزی را می خورند که ما می خوریم.حتی آقای آزمایشگاه معدن.سال پیش سه شنبه ها را خیلی دوست داشتم.سه شنبه ها در مخفیگاه نه چندان مخفیمان در بلند ترین نقطه آزمایشگاه نهار می خوردیم و می خندید یم به هر چیز جدی و غیر جدی و مورچه ها را از توی جوب آبیاری درختان در می آوردیم.این خوشی ها تا شب برای من ادامه داشت.بعد از دانشگاه در کلاس عصر، با عصمت و فرناز که شاید اختلاف سنی هایمان 30 سال بود ،گفتگو های واقعی می ساختیم وخانم جدّی از پشت عینک بزرگش که روی لایه های کرم پودر ثابت شده بود به ما چپ چپ نگاه می کرد.
بچه های ساختمان به امیر پاشا خو گرفته اند.دو هفته پیش گربه بیچاره را شستند و به فرزندی قبول کردند.اسمش شد امیر پاشا.یک هفته پیس یکی از ساکنین ا.پ را در گونی انداختو در یک باغ دور رها کرد.نمی دانم چطور ولی یک روزه به خانه برگشت.بچه ها به مناسبت برگشتش جشن کوچکی گرفتند.ا.پ از صبح پای پنجره سر و صدا می کند

خداحافظ گاری کوپر

2004-09-03T06:14:00.000-07:00

صبح:

با انرژی کامل چشم باز می کنم.سلام کنه های دنیا!امروز دیگر مریخی ها حمله می کنند و ما جنگ بزرگی در پیش داریم.«بچه ها زود باشید باید بریم کرج،دعوتیم»».فکرش را بکن از خیر خواب صبح گذشتم.

ظهر:

به یاد خواب دیشبم بودم.مرد نابینایی بود که دنبال چشمهایش می گشت.فریاد میزد:«اگه لطف کنید کمکم کنید ممنون میشم،همین جا ها افتاد،یکیشم پیدا شه خوبه ، با یه چشم هم میبینم ».صدای اون خانمی که چند روز پیش دیدم هم بود،کلاس دخترش تمام شده بود،از دم در گوشه دیوار را گزفته بود،سرش را به سمت حیاط جلو آورد:«پانته آ،اونجایی عزیزم؟»

بعد از ظر:

بعد از کلی بالا و پایین پریدن کنار استخر نشستیم.

«حاج خانم گلدی؟»

«من ترکی بلد نیستم،ببخشید»

«بله،اومدن،میگما حاج آقا یه لحظه هم دور نمیشید ازشون ها!!»

«حاج خانم روحوم دی»

بعد نوه چند ماهشو که نرم و کچل و توپی بود بغل کرد.

عصر:

قطار رد شد.تند رفت.نشد دست تکان بدهیم.حیف شد.جمله های آخر صفحه نمیدانم چند این بود:«گاهی از خود میپرسید تا کجا می شود بی مقصد پیش رفت».سفر خوبی داشته باشید.

از دفتر یادداشتم

2004-09-03T02:50:00.000-07:00

امروز دوشنبه است.یه دوشنبه مثل دوشنبه های دیگه.تا یک ساعت دیگه هم باید سر اون کلاس لعنتی باشم.با اون استادش که شبیه راندال تو شرکت هیولاست.ترم زمستون منو بخاطر چشم هام که مادرزادی سر امتحانات میچرخه انداخت.دو هفته پیش بود راستی:حاضر شدم و از خونه رفتم بیرون.دستم تو جیبم بود و کولم رو شونم مثل همیشه سنگینی می کرد.با یه دست داشتم با چند تا سکه تو جیبم بازی می کردم.پسره که حدودا چهار پنج ساله بود آروم از کنارم رد شد یه هفت تیر هم تو دستش بود.شاید داشت فکر می کرد که هدف بعدیش کیه یا چه جوری مخ مامانشو بزنه واسه یه حلقه تیر دیگه.یواشکی نگاش کردم.اصلا حواسش بهم نبود.یهو دستمو از تو همون جیبم که توش سکه بود در آوردم.در واقع هفت تیرمو.درست و سط کوچه گفتم: پسر دستاتو بگیر بالا.یهو همه چیز عوض شد.تند سرشو گرفت بالا.تحلیلش چند صدم ثانیه طول کشید.هفت تیرشو به طرفم نشونه گرفت.می دیدم که دستش داره میره رو ماشه.خیلی سریع.یه لحظه فکر کردم همه چیز تموم شد.ماشه رو کشید.شلیک.یه صدایی اومد و از کنار جای تیرها دود اومد بیرون.من باز می دیدم.دیدم که یه مبخند شلغمی زد و رفت.اون رفت خونشون .من رفتم کلاس.

امروز یه نوشته از دوستم به دستم رسید.نوشته بود:«گاهی به این حقیقت یاس آور اندیشه می کنید که زنده های امروزی چیزی به جز تفاله های یک زنده نیستند»

و

2004-07-24T21:05:00.000-07:00

ویرگول را کشف کردم

لبخند می زنم.می دانی این عقب مانده ذهنی با عقب مانده های ذهنی شناخته شده (کروموزوم اضافی وچشم های کشیده و مشکلات قلبی و ...)فرق دارد. زبانش بلند نیست،چشمهایش کشیده نیست،ولی مدام در کلاس دایره های کوچک می کشد.اصلا عقب مانده ذهنی نیست،دیوانه امیدوار.می گوید از توی دایره نگاه می کنم،آن طرف دنیایی هست که در آن آدم ها بعد از مرگ دفن می شوند

برایم در جواب دایره ای که کشیده بودم،یک مستطیل کشید.با خنده گفت:این بزرگتره،راحت تره،لازم نیست سرتو رو ورق فشار بدی،بعد با خنده نوشت:پاتو از دفترم و زندگیم بکش بیرون

هر جا مواد پاک کننده و کف زا پیدا می کند، حباب می سازد.آرزو می کند کاش کوچک بود و در حباب جا می شد.شاید از پشت آن لایه شفاف و رنگی و لغزان دنیا را جور دیگری می دید.یک بار هم اعتراف کرد نقشه یک عملیت انتحاری برای آتش زدن موبایل استاد چرخه های طبیعی دارد.بی آزار است ،خانم،بی آزار

می خندم و رد می شوم.حداقل کوچک شدن و سوار قایق کاغذی شدن وطی کردن مسیر جوب های دراز و پهن خیابان ولیعصر و در آخر در فاضلاب گندیدن بهتر ازچرخیدن در تنگ بلور است.آنجا رییس هر چند روز یکبار بقایای زنده بودن ، که بصورت رشته های باریک کف آب ته نشین شده است را جمع می کند،و بالاخره یک روز رییس با چشم های ور آمده و باله هلی بی حرکت یک مرده روبرو می شود

یواشکی

2004-07-22T14:58:00.000-07:00

داستان مربوط به دختر ها و پسر های یواشکی است .شنیدی تا حالا؟یواشکی دوست می دارند.یک وقت یکهو عاشق می شن.انقد یواش که خودشونم نمی فهمن.یواشکی تو روز ابری واسه هم بوس می فرستن.یواشکی دم در دانشگاه شعر می خونن.بچه که بودن داد میزدن:دوست دارم هزار تا..الان آروم میخونن:دهانت را می بویند مبادا.......خیلی یواش البته

پریدم تو باغ همسایه.مثل وقتی کلاس پنجم بعد از امتحان با سلی آلبالو می کندیم سر راه.همه شقایقارو کندم.یه دونه هم گذاشتم تو موهام.گربه یک چشمو ترسوندم(ازم حساب میبره)سر راه توت هم کندم.زنگ همسایه رو زدم و فلنگو زود بستم.آروم از پله ها رفتم بالا.زنگ بلبلی رو زدم.میدونستم کسی نیست که درو باز کنه.کلید و آووردم.حالا گل ها رو میزه.یه دسته ساقه.زیادی شلوغ کرده بودم.همه شقایقام پر پر شد

یه تشبیهه

2004-07-16T00:23:00.000-07:00

امروز در کمال تعجب یک خرس سوار اتوبوس شد.هیچ کس هم جز من تعجب نکرد.قسمت خانم ها پر بود و با اینکه تو قسمت آقایان جا بود اومد ورو به خانم ها ایستاد.اما مهمترین چیز این بود که خرسه تسبیح داشت.میدونم که باورتون نمیشه!چیزی نمیگفت و فقط دونه هاشو جابجا می کرد

شادمان.کسی پیاده میشه؟نبود؟اینو راننده گفت_

یه خانمی داد زد که آقا نگه دار.حین پیاده شدن خانومه خرسه به حرف اومد.همین اتفاق تو دو ایستگاه بعدی هم اتفاق افتاد.خرسه حرف میزد یعنی زبون مارو بلد بود

خانومی میشه چند لحظه مزاحمتون بشم؟........جیگرتو بخورم_

اول فکر کردم این جمله هارو حفظ کرده ولی دیدم خرس خلاقیه

اوخ.انقدر اخم نکن.نازت خریدار نداره ها.عجب.....داره..به به .هوی راننده نگه دار مگه نمیبینی خانم میخوان پیاده شن_

این صحنه ها و دیالوگ ها همینجوری تکرار می شد.تا اینکه یه خانم پیری گفت آقا بس نمی کنی؟به ناموس مردم چی کار داری؟یه ساعته خیره شدی این طرف.واسه چی این کارارو می کنی ؟

:خرسه گفت

الله جمیل و هو یحب جمال

آغاز

2004-05-29T05:22:00.000-07:00

میشه اضطراب اولین حرفو با یه کلمه کم کرد

آغاز